Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Ρωμηοσύνη, Ρωμανία (Βυζάντιο) και η ξεχασμένη ταυτότητά μας.


 

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ:  10/10/2011
Γράφει Ευάγγελος ο Σάμιος

Σχόλιο ΠΑΖΛ: Η παρούσα ανάρτηση αναφέρεται στην Ρωμανία, στους Ρωμηούς και στην προσπάθεια της Δύσης να ¨κοπεί¨ η συνέχεια του ελληνισμού.  Το δημοτικό τραγούδι, η ψυχή του έθνους  μας, αποτελεί τον πρώτο και τον αδιαμφισβήτητο μάρτυρα της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ μας. Ακολουθεί πάλι η ποίηση, το έντεχνο τραγούδι και μετά ο κινηματογράφος που ¨προδίδουν¨ την Ρωμηοσύνη των Ελλήνων. Μετά αρχίζουν τα ιστορικά και τα επιστημονικά από τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον Κων/νο Χολέβα κλπ για να πείσουν του αδαείς Έλληνες, τι μηχανεύονται εδώ και χρόνια οι ξένοι. Όχι μόνο η Ρωμανία αλλά και η Μακεδονία στο παιχνίδι για να διακοπή η συνέχεια του Ελληνισμού. Συνεχίζουμε με τις θέσεις του Κωστή Παλαμά σχετικά με την Ρωμηοσύμη και ακολουθεί  το μνημειώδες έργο του Ιωάννη Ρωμανίδη ¨Ρωμανία, Ρωμηοσύνη, Ρούμελη¨, όπου μπορούμε να συνδεθούμε με τον εν λόγω ιστότοπο και να σερφάρουμε στο πλούσιο έργο του. Τελειώνουμε με το βιβλίο του Αναστάσιου Φιλιππίδη ¨Ρωμηοσύνη ή βαρβαρότητα¨ (Scribd). 

Έχουμε λοιπόν τις παρακάτω ενότητες:

      1. Δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στην Ρωμανία ή που ονομάζονται Ρωμαίικα  (Βίντεο)

      2.  Με το βλέμμα του ποιητή Καβάφη

      3.  Η Ρωμηοσύνη, ο Ρωμηός και η Ρωμηά στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι.

      4.  Η  χρήσις του όρου Ρωμηός, εν ταις Ελληνικαίς ταινίαις.

      5.  Ρωμανία, "Βυζάντιο" & διαχρονική ελληνικότητα.
     
      6. Τα ιστορικά πλαίσια της Ρωμηοσύνης.
     
      7. Το όνομα Ρωμηός και η ιστορική του σημασία.
     
      8.  Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη.

      9. Ρωμανία και Μακεδονία: Η ιδεολογική πάλη ενάντια στους Φράγκους συνεχίζεται.
     
    10. Τὸ Βυζάντιο, ρθοδοξία κα στορικ συνέχεια το λληνισμο

    11. Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη

    12. Ρωμηοσύνη ή βαρβαρότητα

    [ Σημείωση:   Διευκρινίζεται ότι στο τέλος της ανάρτησης υπάρχει η δυνατότητα να την διαβάσετε σε μορφή βιβλίου (slideshare), για όσους κουράζονται από τις  μακροσκελείς αναρτήσεις ].


    1.   Δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στην Ρωμανία ή που ονομάζονται Ρωμαίικα  (Βίντεο)

    Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΕΠΑΡΘΕΝ


    http://youtu.be/TlvRGzlg7Hg

    Ρωμαίικος χορός Θράκης+Ανατολικής Ρωμυλίας

    http://youtu.be/eYXZ5PURO7s

    Μάχη της Αράχωβας-Ρωμαίικον άσμα 


    http://youtu.be/mrDrznrMJFo


    "Δυο παιδιά Ρωμιά παιδιά" Ζωναράδικος Θράκης

     
     

     http://youtu.be/PbExhycYme


    2. Με το βλέμμα του ποιητή Καβάφη




    ΠAPΘEN
    Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην.
    Ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν, ουδέ στα περιβόλια,
    επήγεν και ν-εκόνεψεν και σου Ηλί' το κάστρον.
    Εσείξεν τ' έναν το φτερόν, σο αίμαν βουτεμένον,
    Εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον.
    Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης
    Έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
    Σιτ' αναγνώθ', σίτε και κλαίει, σίτε κρούει την καρδίαν.
    «Αϊλί εμάς, και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία»
    μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια
    κι Αι- Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται.
    -Μη κλαις, μη κλαις, Αι-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
    -Η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία πάρθεν.
    -Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.

    (Δημοτικό τραγούδι του Πόντου για την άλωση της Πόλης)


    ΠAPΘEN H PΩMANIA
    Οι σκέψεις μου για ένα πίνακα μου μέσα από τη μουσική,
    αλλά και τη λαϊκή και λόγια παράδοση μας.


    Με το θρηνητικό τραγούδι «Πάρθεν» ο ποντιακός Ελληνισμός τραγούδισε την Άλωση της Κων/πολης. Στίχοι λιτοί και δυνατοί που εκφράζουν τη λύπη και τον καημό του για τη συμφορά. Όσο όμως βαθιά και να ήταν ετούτη η λύπη το χαρακτηριστικό του τραγουδιού ήταν ότι δεν αφέθηκε ολότελα στο κλάμα και τον οδυρμό. Aπεναντίας φανερώνει την αισιοδοξία και την πίστη για το μέλλον. «Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο». Μεταφέρει στις επόμενες γενιές τον πόνο του ξεριζωμού και της γενοκτονίας ωστόσο δεν μένει εκεί παρά με πνοή ελπίδας μεταφέρει το μήνυμα πως :
    «Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».

    Το τραγούδι είναι συγκινητικό και διδακτικό βγαίνει μέσα από τη διαίσθηση της ποντιακής ψυχής. Το θλιβερό μήνυμα μεταφέρει ένα πουλί που πάει και στέκεται στην πόρτα της Αγιά-Σοφιάς. Κανένας δεν είναι σε θέση να το διαβάσει ούτε ακόμη κι ο Πατριάρχης δεν έχει το δικαίωμα να πλησιάσει. Στη συνείδηση του λαού όλοι είναι αμαρτωλοί και μόνο μια παιδική ψυχή έχει το δικαίωμα να διαβάσει το μήνυμα.

    Η αγάπη μου για την πατρίδα και τη ρωμιοσύνη με ενέπνευσαν και με οδήγησαν στη σύλληψη αυτού του έργου «Με το βλέμμα του ποιητή» ο οποίος εμπνεύστηκε από τη λαϊκή μούσα. Με το έργο εκφράζεται η επιθυμία της μεταλαμπάδευσης μέσα από τα σχολικά βιβλία και τις εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης που σιγά-σιγά καθιερώνονται σε κάποια σχολεία της χώρας μας.
    Μένει σε μας να γίνουμε άξιοι συνεχιστές της ποντιακής ιστορίας και κληρονομιάς.


    Από το παραπάνω ποντιακό τραγούδι που άγγιξε την ευαίσθητη ψυχή
    του Κ. Καβάφη ο ποιητής εμπνεύστηκε και έγραψε το παρακάτω ποίημά του
    για τη Χαμένη Ποντιακή Ρωμανία με τον τίτλο «Πάρθεν»



    ΠAPΘEN
    Αυτές τις μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
    Για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
    Πράγματα συμπαθητικά δικά μας. Γραικικά.
    Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης:


    «Πήραν την Πόλη, πήραν την, πήραν την Σαλονίκη».
    Και την Φωνή που εκεί οι δυό εψέλναν,
    «ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
    ακούσθηκε κι είπε να πάψουν πια
    «πάψτε, παπάδες, τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
    πήραν την Πόλη, πήρα την πήραν την Σαλονίκη.


    Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιξε τα άσμα
    Το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
    Και με την λύπην των Γραικών των μακρινών εκείνων
    Που ίσως όλο πίστευαν πως θα σωθούμε ακόμη


    Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
    Με σο «φτερούλιν άθε χαρτίν περιγραμμένον
    Κι ουδέ στην άμπελον κονεύ' μηδέ στο περιβόλι
    Επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν».


    Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν.
    «Χέρας υιός Γιανίκας εν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
    και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
    «Σίτ' αναγνώθ' σίτ' αναγκλαίγ' σίτ' ανακρούγ' την κάρδιαν.
    Ν' αοιλλή εμάς να βάι εμάς η Ρωμανία πάρθεν».


    Mάρτιος 1921 - Kωνσταντίνος Kαβάφης


    Επιμέλεια κειμένου & έργο Σοφία Αμπερίδου
    Δημοσιεύτηκε στη μηνιαία εφημερίδα (έτος 14ο)
    της Θεσαλονίκης "ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ"
    Ιούλιος 2010 / Αριθμός φύλλου 162
    http://paletasofias.blogspot.com/2011/02/blog-post.html


    Πάρθεν η Ρωμανία

    Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν' από την Πόλιν,ουδέ σ' αμπέλια ' κόνεψεν, ουδέ σα περιβόλια, επήγεν και ν' εκόνεψεν σ' Αγιά-Σοφιάς την Πόρταν.Έδειξεν τ'έναν το φτερόν, σο αίμαν βουτεμένον.Και σ' άλλο το φτερόν αθέ, χαρτίν βαστά γραμμένον.Ατό κανείς 'κι αναγνώθ', κανείς 'κι ξερ' ντο λέγει,μηδέ κι ο Πατριάρχης μου με όλους τους παπάδες.Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν, πάει και αναγνώθει.Σίτ' αναγνώθει, σίτια κλαίει, σίτια κρούει την καρδίαν:Ν' αηλί εμάς και βάι εμάς, , 'πάρθεν ή Ρωμανία! Επαίραν το Βασιλοσκάμ’ κι ελλάεν Αφεντία.Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μαναστήριακι Αϊ-Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπισκάσαι.Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο …

    (δείτε το βίντεο , δείτε την παρτιτούρα)

    Αητέν’ τς επαραπέτανεν


    Αητέν' τς επαραπέτανεν
    ψηλά σα επουράνια
    και τα τζαγκία ατ' κόκκινα
    και το τσαρκούλν' ατ' μαύρον,
    εκράτνεν και σα κάρτζια του
    παλληκαρί βραχιόνας.
    - Αητέ μ', για δος με ασό κρατείς,
    για πε με όθεν κείται.

    - Ασό κρατώ κι δίγω σε,
    αρ όθεν κείται λέγω.

    Για ποίσον σιδερέν ραβδίν
    καί χάλκινα τσιαρούχιακι

    έπαρ σο χέρι σ' τη στράταν
    κι όλεν το μονοπάτι.

    Ακεί σο πέραν το ρασίν,
    σ' αλάτ' επ' εκεί μέρος,

    μαύρα πουλία τρώγν' ατον
    και ασπρα τριγυλίσκουν.

    - Φατέστε, πουλία μ', φατέστε,
    φατέστε τον καρίπην,

    σήν θάλασσαν κολυμπετής,
    σ' όμάλια πεχλιβάνος,
    σον πόλεμου τραντέλλενας,
    ρωμαίικον παλληκάρι
    (Δείτε την παρτιτούρα)


    3. Η Ρωμηοσύνη, ο Ρωμηός και η Ρωμηά στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι.



    Τη Ρωμιοσύνη Μην Την Κλαις - Μαρία Δημητριάδη



    http://youtu.be/ImimvEuvRjc


    ΣΤ.ΚΟΚΟΤΑΣ-ΡΩΜΙΟΣ ΑΓΑΠΗΣΕ ΡΩΜΙΑ.wmv 



    http://www.youtube.com/watch?v=IEbMDEKLLTE



    Μελίνα Μερκούρη - Είμαι ΡΩΜΗΑ 
    Σ΄αυτό το τραγούδι κρατάω το ¨ΡΩΜΗΑ¨. Γιατί πολλά από τα λεγόμενα είναι κόλαφος για τους ομοϊδεάτες της , του σήμερα.





    http://youtu.be/nlxbPKXq8Vg


    Μαρούδας Τώνης (O Ρωμιός)1948

    http://youtu.be/6Rm4El2t55k

    Ρωμιοσύνη 

    Ρωμιοσύνη

    Μαρμαρωμένα χρόνια αυτοκρατόρων χρόνια
    βυζαντινές σκιές
    της Μεγαλόχαρης ευχές
    αστέρια και γοργόνες του Αλεξάνδρου εικόνες
    σπάνε τη λήθη ζουν κι ανασταίνονται
    τώρα ζουν κι ανασταίνονται .

    Μπρος στους λευκούς Παρθενώνες τρέμει η ψυχή μου
    κάτω απ' τις πέτρες στενάζει όλη η φυλή μου
    Αχ πατρίδα μου πολύπαθη, Αχ πατρίδα μου γλυκιά
    Ελληνισμέ φως κι' ελπίδα όλου του κόσμου
    σαν εφιάλτες περνούν τα πάθη σου εμπρός μου
    Όχι πια χαμένα χώματα στεναγμοί και προσφυγιά .

    Μικρά Ασία, Ίμβρος, Τένεδος, Πόντος, Κύπρος
    Παντοτινές πληγές μες των Ελλήνων τις καρδιές
    Αγαρηνοί οι φονιάδες κι οι Φαρισαίοι χιλιάδες
    μα Ρωμιοσύνη ζεις κι ανασταίνεσαι
    πάντα ζεις κι ανασταίνεσαι.

    Στίχοι - Μουσική : Ευδοκία Χατζηχάρου
    Ερμηνεία : Χριστίνα Παπαμιχαήλ

    Ηχογράφηση 2005

    http://youtu.be/1VSrd87S88w



    4. Η ΧΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΡΩΜΙΟΣ, ΕΝ ΤΑΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑΙΣ ΤΑΙΝΙΑΙΣ

    Κατ΄αρχάς, πιστεύω να καταλάβατε, ότι στον τίτλο του νήματος, χρησιμοποίησα Δοτική Πτώσι. ΕΝ ΤΑΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑΙΣ ΤΑΙΝΙΑΙΣ, σημαίνει στις Ελληνικές ταινίες....Αρα η δοτική πτώσις, μεταφράζεται σε εμπρόθετη αιτιατική...Αυτό το γράφω, γιατί είναι καλό να ξαναχρησιμοποιήσουμε την ξεχασμένη Δοτική πτώσι, που είναι πλούτος για την Ρωμέϊκη Γλώσσα μας.
    ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΩ.....
    Τα τέκνα μου, άτινα σπουδάζουν σε Ελληνικά-ατυχώς- σχολεία, μου εγείρουν συνεχώς ενστάσεις, σχετικώς με τον όρο Ρωμιός....Μου λένε, ότι στο σχολείο μαθαίνουν- ξανά ατυχώς- ότι είναι Έλληνες....Αφού λοιπόν τους εξήγησα, ότι εμείς οι Ρωμιοί, είμεθα οι απόγονοι του Βυζαντίου, ότι καταπιεζόμαστε από τους Έλληνες, και όλα τα συναφή που σας έχω εκθέσει εδώ κατά καιρούς, ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΑΡΩΓΗ= αρωγή σημαίνει βοήθεια, αμόρφωτοι !- ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ....
    ΣΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΥΡΥΤΑΤΑ Ο ΟΡΟΣ ΡΩΜΙΟΣ, ΚΑΙ ΕΤΣΙ, ΑΠΕΔΕΙΞΑ ΣΤΑ ΤΕΚΝΑ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΠΕΒΛΗΘΗ Ο ΟΡΟΣ ΕΛΛΗΝ, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΞΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΗΜΩΝ.
    ΚΑΤ΄ΑΡΧΑΣ, ΦΕΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΔΥΟ ΤΑΙΝΙΕΣ. Ο ΡΩΜΙΟΣ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ με τον Κωνσταντάρα, και ΓΙΑΚΟΥΜΗΣ, ΜΙΑ ΡΩΜΕΪΚΗ ΚΑΡΔΙΑ με τον Ξανθόπουλο.
    ΄Όμως και εντός των έργων χρησιμοποιείται συνεχώς ο όρος....
    Αίφνης λέγει ο Φέρμας, στην ταινία ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ ΑΠΟΛΛΩΝ....είσαι Ρωμιά βρε;
    Στην ταινία ΚΑΛΛΙΟ ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ο Φωτόπουλος απευθυνόμενος στον εξ Αμερικής ελθόντα αδελφό του, του λέγει - Ο ΡΩΜΙΟΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΘΑ ΕΧΕΙ ΡΩΜΕΪΚΗ ΚΑΡΔΙΑ....
    Στις ταινίες, ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ του ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ του ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ, Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΕΝΟΣ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΥ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΒΑΦΤΗΚΕ ΚΟΚΚΙΝΟ, και άλλες πολλές, χρησιμοποιούν συνεχώς τον όρο ΡΩΜΙΟΣ.
    Εννοείται, ότι όταν ακούω αυτήν την λέξι, ΠΑΓΩΝΩ ΤΟ ΝΤΙΒΙΝΤΙ, ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΣΚΗΝΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΜΠΕΔΩΣΟΥΝ.
    ΕΠΙΣΗΣ, ΕΞΑΠΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΡΩΜΕΪΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΝΗΨΙΑ ΜΟΥ- ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ δηλαδή, ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΩ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΤΑΚΕΣ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΉΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΗ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΑ, Η ΡΩΜΕΪΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΣ, ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΒΑΝΑΥΣΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΣΒΗΣΟΥΝ.
    ΞΕΡΩ, ΟΤΙ ΧΑΙΡΟΣΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΩΜΕΪΚΟ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΩ....
    ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ, ΠΡΟΩΘΏ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΡΩΜΑΝΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΟΥ....ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΔΕΚΤΟ, ΑΛΛΑ ΗΔΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ.
    ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ- Νταλάρας, Ρίτσος, Θεοδωράκης- ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΙ- Μιχαηλίδης, Παλαμάς, Δροσίνης, Πολέμης, Σουρής κλπ- ΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙ, ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ-Μακρυγιάννης, Παπαδιαμάντης, Κόντογλου κλπ......ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ....
    ΑΝ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΦΟΡΟΥΜΙΤΕΣ, ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΡΩΜΕΪΚΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΟ ΡΩΜΙΟΣ, ΓΡΑΨΤΕ ΠΕΡΙΚΑΛΩ, ΙΝΑ ΤΑΣ ΕΧΩ ΥΠ΄ΟΨΙΝ ΜΟΥ.
    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=24&t=160446


    Γιώργος Φούντας, Είμαι Ρωμηός! 

    Στο 00:12 έως 00:34 και στο 02:52 έως 03:10  

    ¨... είμαι ρωμηός ... ¨

       

    http://youtu.be/ZHEhvcFeUu4

    "Ο Αχόρταγος": Λάθος τηλεφώνημα - Δ. Παπαγιαννόπουλος 

    Στο 00:14  ¨... καταλαβαίνεται ρωμαίικα,...¨








    5. Ρωμανία, "Βυζάντιο" & διαχρονική ελληνικότητα
    Εἶναι γνωστό ὅτι τό κράτος πού συνηθίζουμε νά ἀποκαλοῦμε Βυζαντινό οὐδέποτε ἀπεκλήθη ἔτσι ὅσο ὑπῆρχε.
    Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
    Ἡ ὀνομασία Βυζαντινό Κράτος διαμορφώθηκε ἀπό Γερμανούς ἱστορικούς ἕναν αἰῶνα μετά τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μέ βάση τό ὄνομα Βυζάντιο τῆς ἀρχαίας ἀποικίας τῶν Μεγαρέων, ἐπί τῆς ὁποίας ἐκτίσθη ἡ Κωνσταντινούπολις. Τό πραγματικό ὄνομα τοῦ κράτους ἦταν Ρωμανία. Δηλαδή κράτος μέ πρωτεύουσα τή Νέα Ρώμη - Κωνσταντινούπολη.
    Τήν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματος μέ πολλές ἱστορικές πηγές πού τό ἀναφέρουν μπορεῖ νά βρεῖ ὁ μελετητής στό  βιβλίο τῆς Ἑλένης Γλύκατζη Ἀρβελέρ «Γιατί τό Βυζάντιο». Ἐκεῖ μαθαίνουμε ὅτι οἱ αὐτοκράτορες ἀπένεμαν ἐπαίνους στούς πιστούς κρατικούς λειτουργούς μέ τή φράση:  «Διά τούς κόπους οὕς ἐμόχθησας ὑπέρ τῆς Ρωμανίας» (1). Πασίγνωστος εἶναι καί ὁ Ποντιακός θρῆνος γιά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης καί γιά τήν ἐλπίδα ἀνασυστάσεως τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας: «Ἡ Ρωμανία πέρασεν, ἡ Ρωμανία πάρθεν, ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασεν ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο»!


    Ὁ τίτλος τῶν Αὐτοκρατόρων ἦταν «πιστός ἐν Χριστῷ βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ρωμαίων». Ὁ τίτλος αὐτός δέν εἶχε ἐθνική ἀλλά πολιτειακή σημασία.  Θεωροῦσαν ὅτι κρατικά, πολιτειακά συνέχιζαν τό Ρωμαϊκό κράτος καί ἔτσι εἶχαν δικάιωμα νά κυβερνοῦν διαφόρους λαούς. Τό δικαίωμα αὐτό βλέπουμε νά τονίζει στόν ἐπίσημο τίτλο του ὁ Μανουήλ Κομνηνός, ὁ ὁποῖος ἀναγράφεται ὡς ἑξῆς: «Μανουήλ ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεύς ὁ πορφυρογέννητος, Ρωμαίων αὐτοκράτωρ εὐσεβέστατος, ἀεισεβαστός, αὔγουστος, ἰσαυρικός, κελτικός, ἀρμενικός, δαλματικός, οὑγγρικός.... θεοκυβέρνητος κληρονόμος τοῦ στέμματος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί ψυχῇ νεμόμενος τά τούτου δίκαια». (2)

    Οὑσιαστικά τούς ἐξυπηρετοῦσε ἡ συνέχιση τῆς χρήσεως αυτοῦ τοῦ τίτλου γιά νά μποροπυν νά διοικοῦν ἕνα πολυεθνικό κράτος. Τιμητικά τόν διετήρησαν ἀκόμη καί ὅταν μετά τήν Δ΄Σταυροφορία τοῦ 1204 κατελήφθη ἀπό Λατίνους Σταυροφόρους ἡ Κωνσταντινούπολη καί δημιουργήθηκαν 3 ἀμιγῶς ἑλληνικά ἐθνικά κράτη στή Νίκαια, στήν Τραπεζοῦντα καί στήν Ἤπειρο. Ὁ Πατριάρχης καί ὁ νόμιμος διάδοχος τῶν αὐτοκρατόρων μεταφέρθηκαν στή Νίκαια τῆς Μικρασιατικῆς Βιθυνίας καί ἀπό τό 1204 ἕως τό 1261 καλλιέργησαν τή Μεγάλη Ἰδέα τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔχοντας πλήρη συνείδηση τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς καταγωγῆς τους.

    Πολλοί διερωτῶνται ἄν κάτω ἀπό τό ὄνομα Ρωμαῖος τήν ἐποχή ἐκείνη χάνεται, κρύβεται ἤ ἀλλοιώνεται ὁ Ἑλληνισμός. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό ὄνομα Ρωμαῖος δήλωνε στή "βυζαντινή" ἐποχή τήν ὑπηκοότητα, ὄχι τήν ἐθνική καταγωγή. Δηλαδή στό πολυεθνικό μέχρι τό 1204 κράτος τῆς Ρωμανίας , μέ συνεκτικό κρίκο τήν ἑλληνική γλῶσσα, τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τή μελέτη τῶν ἀρχαίων κλασικῶν καί βεβαιότατα τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, κατοικοῦσαν διαφορετικές ἐθνότητες. Ἡ ἑλληνική ἐθνότητα ἦταν πάντα κυρίαρχη ἔστω κι ἄν κατά τούς πρώτους βυζαντινούς αἰῶνες τό ὄνομα Ἕλλην δέν ἐχρησιμοποιεῖτο εὐκολα λόγῳ συνδέσεώς του μέ τήν εἰδωλολατρία.
    Ὅμως ἤδη ἀπό τόν 9ο αἰῶνα ἔχουμε γραπτές μαρτυρίες ὅτι ἡ ἑλληνική ἐθνότητα συνεχίζει τήν ἱστορική της πορεία καί εἶναι διακριτή ἀπό τίς ἄλλες ἐθνότητες. Συγκεκριμένα ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μέγας Φώτιος ἀπαντῶντας πρός τόν Ἐπίσκοπο Κυζίκου Ἀμφιλόχιο ἐπί θεολογικῶν ζητημάτων  γράφει ὅτι:  «Προτείνουσιν, ἔφης, τῶν Εἰκονομάχων οἱ θρασύτεροι καί κακόσχολοι, καί σοφόν ἡγοῦνται τό περίεργον, ποία τῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ ἀληθής, πότερον ἡ παρά Ρωμαίοις, ἤ ἥνπερ Ἰνδοί γράφουσιν, ἤ ἡ παρ’ Ἕλλησιν, ἥ ἡ παρ’ Αἰγυπτίοις....» (3). Βλέπουμε ὅτι ἀναφέρεται σέ Ἕλληνες πού ἁγιογραφοῦν τόν Χριστό, ἄρα σέ Ἕλληνες Χριστιανους τῆς ἐποχῆς καί ὄχι σέ Ἕλληνες μέ τήν ἔννοια τοῦ εἰδωλολάτρη.


    Τό παράδειγμα τοῦ σημερινοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου τῆς Μεγάλης Βρετανίας καί Βορείου Ἰρλανδίας εἶναι χαρακτηριστικό γιά νά καταλάβουμε τή δοαφορά μεταξύ ὑπηκοότητος καί ἐθνότητος. Οἱ κάτοχοι τοῦ διαβατηρίου αὐτοῦ εἶναι ὑπήκοοοι Ἡνωμένου Βασιλείου, ἀλλά ἐθνολογικά ἄλλοι –οἱ περσσότεροι εἶναι Ἄγγλοι, ἄλλοι Σκῶτοι, ἄλλοι Οϋαλλοί, ἄλλοι Βορειοιρλανδοί κ.λπ.
    Ἔτσι καί οἱ ὑπήκοοι τοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Ρωμανίας ἦσαν Ρωμαῖοι ὡς πρός τήν κρατική ὑπηκοότητα, ἀλλἀ ὠς ἐθνότητα ἄλλοι εἶχαν τήν ἑλληνική –οἱ περισσότεροι -ἄλλοι τήν σερβική, ἄλλοι τήν ἀρμενική, ἀλλλοι ἦσαν Βάραγκοι Σκανδιναβοί ( ἡ φρουρά τοῦ Αὐτοκράτορος) κ.λπ. Ὅπως στό Ἡνωμένο Βασίλειο ἡ ἐπικρατοῦσα ἐθνότητα εἶναι οἱ Ἄγγλοι καί δίνουν τή γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους σέ ὅλο τό κράτος, ἔτσι καί οἱ Ἕλληνες στή Ρωμανία ἦσαν τό ἐπικρατοῦν στοιχεῖο καί ἐπέτυχαν νά καθιερώσουν τή γλῶσσα τους καί τόν πολιτισμό τους. Γι’ αυτό καί ἡ κ. Ἀρβελέρ τονίζει συχνά ὅτι τό Βυζάντιο ἦταν κράτος πολυεθνικό, ἀλλά μονοπολιτισμικό, λόγῳ τῆς ἑλληνικῆς γλωσσικῆς καί πολιτιστικῆς συνέχειας.

    Στήν ἑλληνικότατη Αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας-πού προαναφέραμε- μετά τόν Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρι βασίλευσε ὁ γαμβρός του,  ὁ ἐλεήμων καί γενναῖος  Ἰωάννης Γ΄Δούκας Βατάτζης, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στό Δισυμότειχο καί τιμᾶται ὡς Ἅγιος ἀπό τήν Ἐκκλησία μας (στίς 4 Νοεμβρίου). Ὁ Βατάτζης τό 1237 ἀπήντησε σέ μία θρασεῖα ἐπιστολή τοῦ Πάπα Ἰωάννου Θ΄καί μεταξύ ἀλλων τοῦ γράφει: «...Μᾶς γράφεις ὅτι ἀπό τό δικό μας, τό Ἑλληνικό γένος, ἄνθησε ἡ σοφία καί τά ἀγαθά της καί διαδόθηκε στούς ἀλλους λαούς... Οἱ γενάρχες τῆς βασιλείας μου εἶναι ἀπό τό γένος τῶν Δουκῶν καί τῶν Κομνηνῶν, γιά νά μήν ἀναφέρω ἐδῶ καί ὅλους τούς ἄλλους βασιλεῖς πού εἶχαν ἑλληνική καταγωγή και γιά πολλές ἑκατοντάδες χρόνια κατεῖχαν τή βασιλική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτούς ὅλους καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί οἱ αὐτοκράτορες τούς προσκυνοῦσαν ὡς αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων» (4).
    Βλέπουμε, λοιπόν, μία τρανταχτή ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς διπλῆς ἰδιότητος. Κρατικά ἔνιωθαν Ρωμαῖοι, ἀλλά ἐθνικά ἦσαν Ἔλληνες και τό διεκήρυτταν. Τήν ἑλληνικότητά τους βρωντοφωνάζουν καί ὁ γιός τοῦ Βατάτζη Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις , ὁ ἱστορικός τοῦ 1204 Νικήτας Χωνιάτης καί πολλοί ἄλλοι.

    Τήν μαρτυρία αὐτή τοῦ Βατάτζη, ἡ ὁποία καταδεικνύει ὅτι κάτω ἀπό τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων» ἔσφυζε καί ἐπάλλετο ἡ μηδέποτε διακοπεῖσα ἑλληνική ἐθνική συνείδηση, προσπάθησαν κάποιοι νά ἀμφισβητήσουν ὡς μή γνήσια. Ὅπως μέ πληροφόρησε ὁ Ὁμότιμος καθηγητής τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας κ. Παναγιώτης Νικολόπουλος ἡ ὑπόθεση ἐν συντομίᾳ ἔχει ὡς ἑξῆς:
    Τό κείμενο ἀνεκάλυψε στήν Πάτμο ὁ Ἰωάννης Σακελλίων καί τό δημοσίευσε στό περιοδικό Ἀθήναιον τῶν Ἀθηνῶν, στό τεῦχος 1 τοῦ 1872 καί στίς σελίδες 372-378. Ὁ Ἀντώνιος Μηλιαράκης (1841-1905) δημοσίευσε μία κακοποιημένη νεοελληνική μετάφραση-παράφραση τῆς ἐπιστολῆς στό βιβλίο του Ἱστορία τοῦ Βασιλείου τῆς Νικαίας. Αὐτή τήν ἀδόκιμη  παράφραση διάβασε ὁ  Γερμανός Αὔγουστος Heisenberg καί τό 1899 ἀμφισβήτησε τή γνησιότητά της λέγοντας ὅτι δέν ἦταν δυνατόν ἡ σώφρων Βυζαντινή γραμματεία νά ἔχει συντάξει ἕνα τέτοιο κείμενο. Πάντως πρέπει νά ποῦμε  ὅτι ὁ Heisenberg ὑπεράσπισε τήν ἐλληνικότητα τοῦ Βυζαντίου χαρακτηρίζοντάς το ὡς «τό ἐκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους», χαρακτηρισμό τόν ὁποῖο ἐπανέλαβε τόν 20ό αιῶνα καί ὁ Ἕλλην Βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός.
    Στήν ἀμφισβήτηση τοῦ Heisenberg ἀπήντησε τεκμηριωμένα τό 1930 ὁ Γάλλος μοναχός Venance Grummel (5). Εἶχε τήν ἐξαιρετική τύχη νά βρεῖ στα΄Ἀρχεῖα τοῦ Βατικανοῦ τήν ἐπιστολή, τήν ὁποία ἔστειλε στόν Ἰωάννη Βατάτζη ὁ Πάπας Νικόλαος Θ΄ καί ἡ ὁποία ἀρχίζει μέ τήν φράση:  «Ἐπειδή πιστεύεται ὅτι ἡ σοφία βασιλεύει εἰς τούς Ἕλληνας...». Ὁ Grummel πιστεύει ὅτι ἄν ὁ Heisenberg γνώριζε τήν ἐπιστολή τοῦ Πάπα , στήν ὁποία ἀπαντᾶ λέξη πρός λέξη ὁ Βατάτζης δέν θά ἀμφισβητοῦσε τό κείμενο τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας. Τό θέμα ἔτσι ἔληξε γιά τους ἐπιστήμονες καί ὁ Franz Dolger  στά   Regesten τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατορικῶν Ἐγγράφων κατατάσσει τήν ἐπιστολή μεταξύ τῶν γνησίων ἐγγράφων. Ἀλλά καί τό 2006 ὁ Luca Pieralli τῆς Βιβλιοθήκς τοῦ Βατικανοῦ ἐκτενῶς ὁμιλεῖ γιά τή γνησιότητα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Βατάτζη.


    Ἡ ἑλληνικότητα τῆς παιδείας ἀποτελεῖ ἄλλη μία μαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας τῶν Βυζαντινῶν. Ἄν καί χρησιμοποιοῦσαν τό κρατικό ὄνομα Ρωμαῖοι οὐδέποτε δίδαξαν τήν Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου πού ἦταν τό ἔπος τῆς Παλαιᾶς Ρώμης. Δίδασκαν μετά  μεγάλου σεβασμοῦ τόν Ὅμηρο καί τούς κλασικούς Ἕλληνες συγγραφεῖς. Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, ἀείμνηστος πλέον Βρετανός Βυζαντινολόγος, συνήθιζε νά ὑπογραμμίζει ὅτι: «Ἡ Ἄννα  Κομνηνή δέν ἐξηγεῖ ποτέ τά σημεῖα, τά ὁποῖα ἀντιγράφει αὐτούσια ἀπό τόν Ὅμηρο.
    Ὅλοι οἱ αναγνῶστες της τά γνώριζαν καθώς ὁ Ὅμηρος ἀποτελοῦσε τήν κύρια διδακτέα ὕλη στούς μαθητές τῆς αὐτοκρατορίας». Ἔτσι κατανοοῦμε καλύτερα τή φράση τοῦ Φώτη Κόντογλου, ὁ ὁποῖος ἔγραψε: «Ρωμιοσύνη εἶναι ἡ Χριστιανική Ἑλλάδα». Ἡ νεώτερη ἔννοια τοῦ Ρωμηοῦ (ἤ Ρωμιοῦ) δέν ἀρνεῖται τόν Ἑλληνισμό,  ἀλλά συνδέει τήν Ὀρθοδοξία μέ τήν ἑλληνικότητα καί μᾶς θυμίζει τήν ἔνδοξη βυζαντινή κληρονομιά μας.

    ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
    (1).Ἑλένη Γλύκατζη Ἀρβελέρ, Γιατί τό Βυζἀντιο, ἐκδ. Ἑλληνικά Γράμματα, Ἀθήνα 2009, σελ. 163.
    (2). Πάρι Γουναρίδη, Γένος Ρωμαίων: Βυζαντινές καί Νεοελληνικές Έρμηνεῖες, Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χόρν, Ἀθήνα 1984, σελ 13.
    (3) Ἑλληνική Πατρολογία Migne, τόμος 101, στήλη 948, ἔκδ. Κέντρου Πατερικῶν Ἐκδόσεων, Ἀθῆναι 1991.
    (4). Ἡ νεοελληνική ἀπόδοση δημοσιεύεται στο βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Σαρσάκη: Ἰωάννης Βατάτζης-ὁ Ἅγιος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου, ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη,  Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 85-88. Τό πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στόν τόμο τοῦ  Ἀποστόλου Βακαλοπούλου: Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄ τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.
    (5). Ἡ ἀπάντηση δημοσιεύθηκε στό περιοδικό ECHOS D’  ORΙENT, τόμος 29, Παρίσι 1930, σελ. 449-458
    http://www.novafm106.gr/index.php/romanoti-byzantium-and-hellenism-through-the-ages

    6. Τα ιστορικά πλαίσια της Ρωμαιοσύνης

    “…   Πρώτον πρέπει να έχωμεν υπ’ όψιν ότι ιστορικώς ουδέποτε διακρίνεται η λεγομένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από την Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν. Οι πρόγονοί μας εγνώριζον μόνον οτι ήσαν πολίται του κράτους με το όνομα Ρωμανία και ότι το κράτος αυτό εις τα χρόνια του μεγαλυτέρου ηγέτου της Ρωμαιοσύνης, του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εξετείνετο εις ολόκληρον τον μεσόγειον χώρον, που σήμερον καλύπτει την Αγγλίαν, Πορτογαλίαν, Ισπανίαν, Γαλλίαν, Ελβετίαν, Ιταλίαν, Αυστρίαν, τα Βαλκάνια, όλην την βόρειον Αφρικήν, τον Λίβανον, την Συρίαν, τηνΤουρκίαν, και τας ρωσικάς παραλίας του Ευξείνου Πόντου.
    Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Μέγας Αθανάσιος, ο κατ’ εξοχήν πατήρ της υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου συγκληθείσης Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325), γράφει περί της Ρώμης ως μητροπόλεως της Ρωμανίας εις μίαν επίθεσίν του κατά των αιρετικών Αρειανών, οι όποιοι εραδιούργησαν την εκθρόνισιν του πάπα της Ρώμης Λιβερίου (352-366). «Ουδέ Λιβερίου του επισκόπου Ρώμης κατά την αρχήν εφείσαντο, αλλά και μέχρι των εκεί την μανίαν εξέτειναν και ουχ ότι αποστολικός εστί θρόνος ηδέσθησαν, ούδ’ ότι μητρόπολις η Ρώμη της Ρωμανίας εστίν ηυλαβήθησαν».
    Η επιστημονική διάσπασις της ενιαίας ταύτης ιστορικής Ρωμανίας εις ρωμαϊκήν και βυζαντινήν αυτοκρατορίαν είναι κατασκεύασμα των Φράγκων κατακτητών της δυτικής εν Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία και Αυστρία Ρωμαιοσύνης. Οι Φράγκοι πρώτοι απεκάλεσαν τους Ρωμαίους της Ανατολής μόνον Γραικούς, ακολουθούντες παλαιότερον παράδειγμα των Γότθων. Εις τον εν Κωνσταντινουπόλει βασιλέα των Ρωμαίων απέδωσαν οι Φράγκοι τον τίτλον «βασιλεύς των Γραικών», και συγχρόνως ωνόμασαν τον Τευτονοφράγκον ηγεμόνα της Γερμανίας «βασιλέα των Ρωμαίων», δια να αποσπάσουν την αφοσίωσιν των εν τη Δύσει κατακτηθέντων και υποδούλων Ρωμαίων από την Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην και στρέψουν τα εθνικά αισθήματα των υποδούλων τούτων δυτικών Ρωμαίων προς τον εν Γερμανία ψευδώς καλούμενον «βασιλέα των Ρωμαίων».
    Συγχρόνως κατεδίκασαν ως αιρετικούς τους ονομασθέντας αποκλειστικώς πλέον «Γραικούς» ανατολικούς Ρωμαίους  και ούτως έθεσαν τα θεμέλια του μεσαιωνικού μίσους της εν τη Δύσει αφομοιωθείσης υπό της Φραγκιάς Ρωμαιοσύνης προς την ανατολικήν Ρωμαιοσύνην, το οποίον έκορυφώθη με την υπό των Φράγκων άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως και την επέκτασιν της Φραγκοκρατίας εις την Ανατολήν. Η Φραγκοκρατία δια την Ρωμαιοσύνην δεν ήρχισε με την εμφάνισιν των Φράγκων εις την Ανατολήν. Φραγκοκρατία αρχίζει με την υπό των Φράγκων κατάκτησιν των αναφερθεισών δυτικών επαρχιών της Ρωμανίας.
    Ούτως επεσπεύσθη η αφομοίωσις της εν τη Δύσει Ρωμαιοσύνης, η οποία με την πάροδον του χρόνου έμαθεν ότι εις την Ανατολήν, περί την Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, υπάρχουν όχι Ρωμαίοι αλλά «αιρετικοί Γραικοί» με «Γραικόν βασιλέα». Από τα μέσα του θ’ αιώνος καθιερώθη μεταξύ των Φράγκων θεολόγων η παράδοσις να γράφουν έργα τιτλοφορούμενα «Κατά των πλανών των Γραικών».
    Εν αντιθέσει προς τους Φράγκους κατακτητάς της δυτικής Ρωμαιοσύνης οι Άραβες και Τούρκοι κατακτηταί της ανατολικής Ρωμαιοσύνης απεκάλουν πάντοτε με σεβασμόν τους πολίτας της Ρωμανίας Ρούμ, δηλαδή Ρωμαίους ή Ρωμηούς. Δια τον λόγον αυτόν οι πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων ονομάζονται μέχρι σήμερον τουρκιστί και αραβιστί Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχαι των Ρωμαίων. Οι δε Ορθόδοξοι ομογενείς εις την Κωνσταντινούπολιν λέγονται ελληνιστί Ρωμαίοι ή Ρωμηοί και τουρκιστί Ρούμ. Εις τα άλλα πρεσβυγενή πατριαρχεία ονομάζονται αραβιστί Ρούμ. Εις το Κοράνιον του Μωάμεθ υπάρχει ολόκληρον κεφάλαιον (30), όπου ο ιδρυτής του Ισλάμ γράφει περί της προσωρινής πτώσεως των Ρωμαίων εις τους Πέρσας εις Μέσην Ανατολήν και προφητεύει τον τελικόν θρίαμβον αυτών, όπως και πράγματι έγινεν υπό τον Ηράκλειον μετ’ ολίγα έτη. Είναι σαφές από το εν λόγω κεφάλαιον ότι ο Μωάμεθ είχε την εποχήν αυτήν την εντύπωσιν ότι εκήρυττε την ιδίαν πίστιν με τους Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης. Επίσης πρέπει να σημειωθή ότι εις τας συροφώνους  πηγάς ως και εις τας αιθιοπικάς του Μεσαίωνος, οι σήμερον κακώς λεγόμενοι Βυζαντινοί ελέγοντο πάντοτε Ρωμαίοι. Μάλιστα οι μετά το 1821 υπό των Νεοελλήνων ονομασθέντες «Έλληνες» Πατέρες λέγονται πάντοτε Ρωμαίοι Πατέρες, ακριβώς όπωςτιθέσει προς τους Φράγκους κατακτητάς της δυτικής Ρωμαιοσύνης οι Άραβες και Τούρκοι κατακτηταί της ανατολικής Ρωμαιοσύνης απεκάλουν πάντοτε με σεβασμόν τους πολίτας της Ρωμανίας Ρούμ, δηλαδή Ρωμαίους ή Ρωμηούς. Δια τον λόγον αυτόν οι πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων ονομάζονται μέχρι σήμερον τουρκιστί και αραβιστί Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχαι των Ρωμαίων. Οι δε Ορθόδοξοι ομογενείς εις την Κωνσταντινούπολιν λέγονται ελληνιστί Ρωμαίοι ή Ρωμηοί και τουρκιστί Ρούμ. Εις τα άλλα πρεσβυγενή πατριαρχεία ονομάζονται αραβιστί Ρούμ. Εις το Κοράνιον του Μωάμεθ υπάρχει ολόκληρον κεφάλαιον (30), όπου ο ιδρυτής του Ισλάμ γράφει περί της προσωρινής πτώσεως των Ρωμαίων εις τους Πέρσας εις Μέσην Ανατολήν και προφητεύει τον τελικόν θρίαμβον αυτών, όπως και πράγματι έγινεν υπό τον Ηράκλειον μετ’ ολίγα έτη. Είναι σαφές από το εν λόγω κεφάλαιον ότι ο Μωάμεθ είχε την εποχήν αυτήν την εντύπωσιν ότι εκήρυττε την ιδίαν πίστιν με τους Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης. Επίσης πρέπει να σημειωθή ότι εις τας συροφώνους  πηγάς ως και εις τας αιθιοπικάς του Μεσαίωνος, οι σήμερον κακώς λεγόμενοι Βυζαντινοί ελέγοντο πάντοτε Ρωμαίοι. Μάλιστα οι μετά το 1821 υπό των Νεοελλήνων ονομασθέντες «Έλληνες» Πατέρες λέγονται πάντοτε Ρωμαίοι Πατέρες, ακριβώς όπως συνέβαινεν εις ημάς προ του 1821.
    …”
    Απόσπασμα από το Βιβλίο του π. Ιωάννου Ρωμανίδου “ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, ΡΩΜΑΝΙΑ, ΡΟΥΜΕΛΗ” .
    (ΕΚΔ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2002, σελ. 64-67)
    ΣΣ. Το αρχικό κείμενο είναι γραμμένο σε πολυτονικό, όμως η μεταφορά έγινε σε μονοτονικό λόγω τεχνικών δυσκολιών. Επίσης βλέπε το αρχικό κείμενο για τις κατάλληλες παραπομπές τεκμηρίωσης. 

     http://romiosini.wordpress.com/2

    7. Το όνομα Ρωμηός και η ιστορική του σημασία

    Τού π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπ. Αθηνών
     
    Πηγή: Βιβλίο τού π. Γ. Δ. Μεταλληνού: "Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;" σελ. 247 - 267.
    Αδιάσειστα ντοκουμέντα εναντίον όσων αρνούνται να αποδεχθούν το όνομα "Ρωμιός" ως γνήσια Εθνικό μας όνομα, και συκοφαντούν τη Ρωμανία ως "Βυζάντιο", συνεχίζοντας να παίζουν το παιχνίδι τών εχθρών τού έθνους μας. Το όνομα "Ρωμηός" δεν είναι παρά μια παραλλαγή τού "Ρωμαίος", η οποία βρίσκεται σε χρήση τουλάχιστον από τον 17ο αιώνα, που εκφράζει την πολιτισμική και κρατική ενότητα τών Ορθόδοξων λαών τής Ρωμανίας. Χρησιμοποιούμε το "Ρωμηός" περισσότερο από το "Ρωμαίος", όχι επειδή υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά, αλλά επειδή βρίσκεται χρονικά κοντύτερα σ' εμάς και ο λαός μας το έχει συνηθίσει.
    Οι Νεοπαγανιστές πολεμούν με μανία το όνομα «Ρωμηός» (= Ρωμαίος Ρωμαίος Ρωμηός) και την ιστορική του χρήση από εμάς τους Ορθοδόξους. Το πολεμούν δε, ακριβώς, διότι συνδέεται με την ορθοδοξο-πατερική παράδοση μας και χαρακτηρίζει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Έχω υπόψη μου, μεταξύ πολλών αντιρωμαίικων άρθρων, ένα σημείωμα του Δαυλού (αρ. 157, Ιανουάριος 1995, σ. 9308), υπογραφόμενο «Ο Μεταπολιτικός». Ο συντάκτης του άρθρου τονίζει με πάθος την κατ' αυτόν «αντίθεση» των όρων Έλλην και Ρωμιός. («Έλληνας σημαίνει ελεύθερος [… ] από κάθε είδους δογματισμό, θρησκευτικό ή πολιτικό» — «Ρωμιός είναι ο ελληνόφωνος Χριστιανός του Ρωμαϊκού κράτους», (που) «πιστεύει, ότι ο ένας Θεός εκφράζεται από μία μόνο έννοια στη ζωή, την εβραϊκή» (και που) «έκαιγε στον Ιππόδρομο της Νέας Ρώμης Κωνσταντινούπολης τους αντιφρονούντες, τους αιρετικούς»). (Βέβαια, αν αυτή είναι η ιστορική αλήθεια δεν ενδιαφέρει τον «Μεταπολιτικό», που τροφοδοτεί με «σκύβαλα» (Φιλιπ. 3,8) τους αναγνώστες του). Ενδιαφέρον, για την φαινομενικά ουδέτερη και στην ουσία αντιεκκλησιαστική οπτική του, είναι και το άρθρο (με παραπομπές, πάντα) του φιλολογούντος κ. Μάριου Πλωρίτη, «Περί Ελληνοχριστιανισμού», στην εφημ. Το Βήμα (Κυριακή, 11 Ιουνίου 2000), στο οποίο εδίδετο μια ιστορική αναφορά στην χρήση του όρου Έλλην στην Χριστιανική διαχρονία.
    Ποια είναι, λοιπόν, η σημασία των ονομάτων Έλλην και Ρωμηός και ποια η ιστορική τους σχέση και χρήση; Για την γραφή του ονόματος Ρώμη(ι)ος, επεκράτησε μεν σήμερα η γραφή Ρωμιός, υποστηριζόμενη από γλωσσολόγους. Επιμένω όμως στη μορφή Ρωμηός, όπως και ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, διότι το Ρωμηός προέκυψε από πτώση του τόνου στην «Βυζαντινή» δημοτική ποίηση (Ρωμαίοι - Ρωμηοί) χάριν του μέτρου. Αυτή δε την μορφή γνωρίζει και ο ποιητής Γ. Σουρής (Ρωμηός, 29. 12. 1901). Γράφει π. x.:
    «κι είπεν ο χρόνος ο παληός,
    έλα, καινούριε χρόνε,
    να παραλαβής τους Ρωμηούς,
    που τους Ρωμηούς των τρώνε.
    [… ]
    αθάνατο Ρωμαίικο να ζήσης χίλια χρόνια…»
    Ο Γ. Σουρής ακολουθεί την (ορθή) ιστορική ορθογραφία. Παραθέτουμε στη συνέχεια δύο σχετιζόμενα με το πρόβλημα κείμενά μας:
     
    Τα ονόματα Έλλην - Γραικός - Ρωμαίος (Ρωμηός)
    Για το όνομα Ρωμηός (= Ρωμαίος) υπάρχει μεγάλη σύγχυση, σ' εκείνους φυσικά που ερασιτεχνικά ασχολούνται με την ιστορία, ενώ όσοι έχουν τις επιστημονικές προϋποθέσεις μπορούν να κατανοήσουν την έννοια και ιστορική σημασία των εθνικών μας ονομάτων.
    Το όνομα «Έλλην» είναι το κυριότερο όνομα του έθνους των Ελλήνων. Η έννοιά του όμως ποικίλλει κατά περιόδους και άλλοτε είναι φυλετική και άλλοτε εθνική ή πολιτιστική ή θρησκευτική, στους τελευταίους δε αιώνες καθαρά εθνική. Είναι όμως γεγονός, ότι (κατά τον Αριστοτέλη) αρχαιότερο είναι το όνομα Γραικός για το έθνος μας και με αυτό μας ονόμαζαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι. Από τον 8ο όμως αιώνα (Καρλομάγνος και το περιβάλλον του) το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας («Βυζάντιο») ονομαζόταν Γραικία και οι κάτοικοί της Γραικοί, αλλά με μειωτική έννοια (αιρετικοί και κίβδηλοι). Το υβριστικό αυτό υπόβαθρο διατήρησε το όνομα αυτό στα χείλη των δυτικών, ως τον αιώνα μας. Ενώ, λοιπόν, καυχώμεθα και για το όνομα μας αυτό (Γραικοί), όταν χρησιμοποιείται σε δυτικά κείμενα (παλαιότερα), πρέπει να γνωρίζουμε την αληθινή του σημασία.
    Το όνομα Γραικός στη Δύση, από τον 8ο αιώνα, δηλώνει τον μη γνήσιο Ρωμαίο, διότι το όνομα Ρωμαίος διεκδικούσε ο φραγκολατινικός κόσμος. Το 962 ιδρύθηκε από τους απογόνους του Καρλομάγνου, του μεγαλύτερου εχθρού του Ελληνισμού, η «Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους», υποκαθιστώντας (θεωρητικά) την Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης Κωνσταντινουπόλεως. Η Ενωμένη Ευρώπη, υπό την (πραγματική) ηγεσία της Γαλλίας (Φραγκιάς) και της Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδή των φραγκολατινικών εθνοτήτων (οι σημερινοί Άγγλοι είναι οι Νορμανδοφράγκοι και οι λαοί της Κεντρικής Ευρώπης οι Λομβαρδοφράγκοι), δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς τη διάλυση της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης - Ρωμανίας. Ρωμανία ονομαζόταν η αυτοκρατορία, που εκτεινόταν αρχικά σ’ Ανατολή και Δύση.
    Είναι γεγονός, ότι το όνομα Ρωμαίος γενικεύθηκε στην (αρχαία) Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το 212 (Constitutio Antoniniana του Καρακάλλα). Από το 330 όμως (εγκαίνια Νέας Ρώμης) η αυτοκρατορία γίνεται Χριστιανική και ελληνική (πλήρης εξελληνισμός από τον Ιουστινιανό ως τον Ηράκλειο, 6-7ος αι. ). Μη λησμονούμε, ότι και η Παλαιά Ρώμη (της Ιταλίας) έλαβε όνομα ελληνικό (Ρώμη), τον 4ο δε αιώνα π. Χ. Ονομαζόταν «πόλις ελληνίς» (Ηρακλείδης ο Ποντικός). Το 330 η νέα πρωτεύουσα της νέας Χριστιανικής αυτοκρατορίας (Μ. Κωνσταντίνος) ονομάσθηκε (όχι Κωνσταντινούπολη, αλλά) Νέα Ρώμη, διότι η Παλαιά Ρώμη μεταφέρθηκε ολόκληρη στην ελληνική Ανατολή (Translatio Urbis). Το όνομα Κωνσταντινούπολις θα της δοθεί ταυτόχρονα προς τιμήν του ιδρυτού της. Στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (380, κανόνας γ') και στην Δ΄ (451, καν. 28) λέγεται ρητά, ότι «εικότως» έλαβε η νέα πρωτεύουσα ίσα «πρεσβεία» με την Παλαιά Ρώμη, «δια το είναι αυτήν Νέαν Ρώμην». Γι' αυτό όλοι οι αυτοκράτορες, Έλληνες εκ καταγωγής στη συντριπτική τους πλειονότητα, ως τον ουσιαστικά Νεοέλληνα Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο (+ 1453), θα ονομάζονται και θα αυτοκαλούνται «αυτοκράτορες των Ρωμαίων». Γιατί;
    Από το 330 το όνομα της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης είναι Ρωμανία. Το όνομα αυτό αναφέρεται ήδη τον 4ο αιώνα από το Μ. Αθανάσιο. Το όνομα Βυζάντιο για το κράτος θα εμφανισθεί για πρώτη φορά σε Φράγκους συγγραφείς — Ιερώνυμος Βολφ—το 1562. Πριν από το έτος αυτό ποτέ δεν ονομάσθηκε η αυτοκρατορία Βυζάντιο. Οι κάτοικοι του κράτους ονομάζονται Ρωμαίοι, μολονότι πολιτιστικά είναι όλοι Έλληνες και πνευματικά Ορθόδοξοι. Ελληνισμός ρωμαϊκός κρατικός φορέας και Ορθοδοξία είναι τα συστατικά μεγέθη της Νέας αυτοκρατορίας. Βέβαια, το κύριο στοιχείο της αυτοκρατορίας είναι οι εκ καταγωγής (φυλετικά, δηλαδή) Έλληνες.
    Το όνομα Ρωμαίος ήταν λοιπόν κρατικό, σε μία αυτοκρατορία που ήταν πολιτιστικά (γλώσσα, παιδεία) απόλυτα ελληνική, και όχι φυλετικά. Επειδή δε η Κωνσταντινούπολη νέα Ρώμη δια των Αγίων της έγινε προπύργιο της Ορθοδοξίας, το όνομα Ρωμαίος σημαίνει, τελικά, Ορθόδοξος πολίτης της Νέας Ρώμης (Όχι της παλαιάς, που έγινε το κέντρο του Παπισμού από τον 11ο αιώνα -σχίσμα). Αυτό ομολογούν οι Ορθόδοξοι και Έλληνες Πατριάρχες της Ανατολής στον διάλογό τους με τους Αγγλικανούς Ανωμότους τον 18ο αιώνα (1716-1725). «… Πάλαι μεν Ελλήνων, νυν δε Γραικών και Νέων Ρωμαίων δια την Νέαν Ρώμην καλουμένων». Οι Έλληνες, δηλαδή, μαζί με όλους τους Ορθοδόξους της Εθναρχίας (που ήταν συνέχεια της «Βυζαντινής» Αυτοκρατορίας) ονομάζονται εδώ Γραικοί, διότι έτσι μας ονόμαζαν από τον 8ο αιώνα οι ευρωπαίοι (Grec, Grieche, Greco) και Νεορωμαίοι, ως πολίτες και πνευματικά τέκνα της Νέας Ρώμης. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Ν. Σπηλιάδης (στενός συνεργάτης του Καποδίστρια) στα Απομνημονεύματά του λέγει ότι ο Ι. Καποδίστριας ήθελε να δημιουργήσει «Νεορωμαϊκήν αυτοκρατορίαν» (ανακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδή να αναστήσει την Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης Κωνσταντινουπόλεως, που φυσικά δεν το ενέκρινε η Ευρώπη των απογόνων του Καρλομάγνου.
    Το όνομα Ρωμαίος, συνεπώς, αν μέχρι το 330 μπορεί να θεωρηθεί κατά κάποιο τρόπο όνομα δουλείας και υποταγής, από το έτος εκείνο είναι για τους Έλληνες όνομα τιμής και δόξας, αφού μόνο αυτό (και όχι το ανύπαρκτο ως κρατικό, μέχρι το 1562, Βυζάντιο) χαρακτηρίζει την αυτοκρατορία μας και τη θέση μας σ’ αυτήν. Ρωμηά ήταν η Αθηναία Βασίλισσα Ευδοκία (5ος αι. ), Ρωμηά και η (κυβερνώσα) αυτοκράτειρα Ειρήνη, πάλι Αθηναία, τον 8ο αι. Στην Αθήνα ήλθε και ο Ρωμαίος, αλλά Έλληνας Μακεδόνας, Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος, για να προσκυνήσει την Παναγία την Αθηνιώτισσα στον Παρθενώνα. Είναι τραγικό, αλήθεια, αυτό που λειτούργησε ιστορικά ως σύνθεση ευεργετική για το Έθνος - Γένος μας, εμείς οι δυτικοθρεμμένοι Νεοέλληνες να το εκλαμβάνουμε ως αντίθεση.
    Το όνομα Ρωμαίος όμως φανερώνει την ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Ρωμαίος σημαίνει τελικά Ορθόδοξος Χριστιανός, ενώ το Έλλην, από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, μπορεί να σημαίνει μόνο τον αρχαιολάτρη τύπου Γεμιστού Πλήθωνος ή και τον Τέκτονα εκδυτικισμένο και φραγκόφιλο. Όταν, συνεπώς, απορρίπτεται ή και πολεμείται το όνομα Ρωμαίος Ρωμηός, πρέπει να ερευνάται και η αιτία, η προέλευση δηλαδή της πολεμικής. Είναι απλώς ανιστόρητη αρχαιολατρία, δυτική επίδραση ή και πολεμική κατά της Ορθοδοξίας;
    Ως Ρωμαίοι οι Έλληνες δηλώνουμε τον σύνδεσμο του έθνους μας με την Ορθόδοξη, αγιοπατερική παράδοση και την Ορθόδοξη ταυτότητα μας. Γι’ αυτό έχουμε τη συνείδηση, ότι εθνικά φυλετικά είμασθε Έλληνες ή και Γραικοί (όλα δικά μας είναι) πνευματικά, όμως, δηλαδή στην πίστη μας, είμασθε Ρωμαίοι Ρωμηοί, δηλαδή Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όχι εξωμότες Γραικύλοι και «γενίτσαροι» προς την Οθωμανική Ανατολή (Τουρκιά) ή την αλλοτριωμένη Δύση (Φραγκιά). Όταν οι πατέρες μας στη διάρκεια της δουλείας έλεγαν για κάποιον Έλληνα: ετούρκευσε ή εφράγκευσε, σήμαινε: χάνοντας την Ορθόδοξη πίστη του, έπαυσε να είναι και Έλληνας. Αυτά βέβαια ως τον 19ο αιώνα. Στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, όπως άλλωστε και στο «Βυζάντιο», νομικά, Έλληνας μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, ως πολίτης του κράτους, προστατευόμενος συνταγματικά — και πολύ ορθά — από τους νόμους.
    Βασική Βιβλιογραφία Παν. Κ. Χρήστου, Οι περιπέτειες των Εθνικών Ονομάτων των Ελλήνων, Θεσσαλονίκη 1991. Π. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη Ρωμανία Ρούμελη, Αθήνα 19812. Π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ελληνισμός Μετέωρος, Αθήνα 1992. Του ίδιου, Πολιτική και Θεολογία, Κατερίνη 1990, σ. 51 κ. ε.
     
    Αναχρονολόγηση του όρου «Ρωμηοσύνη»
    1. Όσο κι αν κατά τον κριτικότατο αείμνηστο διδάσκαλο μου, καθηγητή Νικόλαο Τωμαδάκη, ο όρος «Ρωμηοσύνη» είναι «νεόπλασμα», εν τούτοις εκφράζει κατά τον αυθεντικότερο και ιστορικά δικαιωμένο τρόπο, το φρόνημα των Ορθοδόξων Πολιτών της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως), αλλά και όλους τους λαούς της γης ή μεμονωμένα άτομα, που έζησαν και ζουν ιστορικά με το φρόνημα αυτό. Ο όρος έχει άμεση σχέση με τα ιστορικά ονόματά μας Ρωμανία και Ρωμαίος (Ρωμηός), που συνδέονται αδιαίρετα με το ιστορικό μέγεθος, που εγκαθιδρύθηκε στην Ιστορία στις 11 Μαΐου 330 μ. Χ., με τα εγκαίνια της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και όλης της Ευρώπης, της Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης. Όπως ο κοινότατος (και τόσο παρεξηγημένος) σήμερα όρος «Ελληνο-Χριστιανικός» είναι κατασκεύασμα γλωσσικό μόλις του 1852 (Σπυρ. Ζαμπέλιος), αλλά εκφράζει μία μακρά ιστορική πραγματικότητα, έτσι και ο όρος Ρωμηοσύνη (αντίστοιχος όρος: Φραγκοσύνη) είναι μεν νεώτερο γλωσσικό εύρημα, αλλά, μέσα στις κοσμογονικές ανακατατάξεις και μεταπλάσεις του βαλκανικού χώρου στους τελευταίους αιώνες, είναι ο καταλληλότερος, για να εκφράσει το πνευματικό περιεχόμενο, βίωμα και ήθος της «ρωμαίικης» και «μεταρωμαίικης» («βυζαντινής» και «μεταβυζαντινής») περιόδου της ιστορίας του Ελληνισμού, στη στενότερη φυλετική και την ευρύτερη οικουμενική εκδοχή του. Ρωμηοσύνη είναι η Ελληνικότητα στην οικουμενική Ορθόδοξη ιστορική ενσάρκωσή της.
    2. Πρόβλημα όμως μόνιμο στην έρευνα συνιστά η ιστορική εμφάνιση του όρου. Βιογραφώντας τον Ληξουριώτη ριζοσπάστη πολιτικό του 19ου αιώνα Γεώργιο Τυπάλδο Ιακωβάτο (1813-1882), ασχοληθήκαμε ειδικά με τον όρο Ρωμηοσύνη και τις πνευματικο-πολιτικές παραμέτρους του[ Επισημαίνοντας και μεις την πρώτη (γνωστή ως τότε) χρήση του όρου στο νεανικό του πολύτιμο έργο «Ιστορία της Ιόνιας Ακαδημίας», γραμμένο μεταξύ 1831-1837, που εξέδωσε κριτικά ο καθηγητής κ. Σπ. Ασδραχάς, προσπαθήσαμε να προσδιορίσουμε και το ιδεολογικό πλαίσιο εμφανίσεως του όρου. Έτσι, στράφηκε η προσοχή μας στην πνευματική επίδραση του πρεσβυτέρου αδελφού του Γεωργίου, Κωνσταντίνου (1795-1867), ιερομόναχου τότε και καθηγητού στην Ιόνιο Ακαδημία, και στον κύκλο του εθνικού μας ποιητού Διονυσίου Σολωμού (1797-1857), στον οποίο διαβάζονταν τα κείμενα των Δημ. Καταρτζή, Π. Χριστοπούλου και Ι. Βηλαρά, στα οποία είναι ευρύτατη η χρήση των συγγενών όρων Ρωμηός και Ρωμανία.
    Όταν όμως γράφαμε τα παραπάνω (1988), δεν είχε προσελκύσει την προσοχή μας το γνωστό και χρήσιμο και ως ιστορικό κείμενο «Τραγούδι του Δασκαλογιάννη» του Μπάρμπα Παντζελιού, την τελευταία κριτική έκδοση του οποίον οφείλουμε στον αείμνηστο Βασίλ. Λαούρδα. Την υπόδειξη για τη χρήση του όρου Ρωμηοσύνη στο κείμενο αυτό, δηλαδή ήδη το έτος 1786, οφείλουμε ευγνωμόνως στον αγαπητό και εκλεκτό συνερευνητή της ιστορίας του «Ρωμαίικου», Ιστορικό Κριτικό και Λογοτέχνη, κ. Κώστα Σαρδελή.
    3. Το «Τραγούδι του Δασκαλογιάννη» χρησιμοποιεί τον όρο «Ρωμιός -ιοί», στην ιστορικά καθιερωμένη χρήση του. Π.χ.:
    στ. 56: «ουλ' οι Ρωμιοί θα σηκωθούν και την Τουρκιά θα φάσι» (παράβαλλε στ. 76, 100, 740).
    Επίσης τον όρο «Ρούμελη».
    στ. 78: «πως εσηκώθηκ' η Βλαχιά, κι η Ρούμελη κι η Μάνη» (Ρούμελη = η Στερεά Ελλάδα), σ' αντίθεση με την «Τουρκιά» (στ. 121, 144 κ. ά.).
    Σ' αυτό το πλαίσιο χρησιμοποιείται και ο όρος «Ρωμηοσύνη», και μάλιστα σε αναφορά προς το αναμενόμενο ελεύθερο Γένος, στα ακόλουθα σημεία:
    στ. 10: Ο Δασκαλογιάννης «με την καρδιά τουν ήθελε την Κρήτη Ρωμιοσύνη… ».
    Το νόημα του όρου προσδιορίζεται σαφώς από τους επόμενους στίχους:
    11-16: «Κάθε Λαμπρή και Κυριακή ήβανε το καπέλλο
    και του Πρωτόπαπά 'λεγε: Το Μόσκοβο θα φέρω
    να τα συντράμει τα Σφακιά τσοι Τούρκους να ζυγώξου
    και για την Κόκκινη Μηλιά δρόμο να τώνε δώσου
    Μα κι οποίοι τωνεθέλουσι στην Κρήτη ν' απομείνου
    Σταυρό να προσκυνήσουσι και χρισθιανοί να γίνου».
    στ. 108: «τση Ρωμιοσύνης τον οχτρό ούλοι να πολεμούσι…»
    στ. 980-81: «Μα δίχως να την κάμουσι την Κρήτη Ρωμιοσύνη
    να τα ξεβγάλουν τα Σφακιά δεν ήτο δικιοσύνη… »
    4. Το «Τραγούδι του Δασκαλογιάννη» μας επιτρέπει, συνεπώς, να διαπιστώσουμε χρήση του όρου, και μάλιστα με άνεση, που δείχνει εξοικείωση μαζί του και μακρά παρουσία του στο ευρύτερο λαϊκό λεξιλόγιο, πενήντα περίπου χρόνια πριν από τον Γ. Ιακωβάτο. Κυκλοφορούσε, μάλιστα, ο όρος στο στόμα του Λαού, που με απόλυτο σεβασμό, όπως δείχνει η δημοτική μας ποίηση, χρησιμοποιεί τους καθιερωμένους όρους, χωρίς τον βιασμό που συνήθως επιβάλλουν στη χρήση τους οι λόγιοι, υποκείμενοι στις οποιεσδήποτε δεσμεύσεις ή ιδεολογικές σκοπιμότητές τους. Η διάσωση λ. χ. του όρου Ρωμανία, που από τον δ΄ αιώνα δηλώνει το όνομα της εκχριστιανισμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γίνεται στο στόμα του λαού (ποίηση π.χ. Πόντου, Κύπρου κ.λπ.), ενώ η λογιοσύνη άκριτα και δουλικά δέχθηκε τους όρους «Βυζάντιο» (και «Βυζαντινή αυτοκρατορία»), που μόλις το 1562 για πρώτη φορά εφευρέθηκαν από δυτικούς συγγραφείς (Ιερεμίας Βολφ) για την εγκατάλειψη από τον Ελληνισμό του ονόματος της αυτοκρατορίας του και την ιδιοποίησή του από τη Δύση.
    5. Είμαι γι’ αυτό ευγνώμων στον φίλτατο κ. Κ. Σαρδελή, διότι τώρα μπορούμε να καταλήξουμε σε κάποια ανανεωμένα συμπεράσματα:
    α) Ο όρος «Ρωμηοσύνη » είναι πολύ παλαιότερος απ’ όσο φανταζόμεθα προηγουμένως. Από τη δεκαετία του 1830 κατεβαίνουμε στη δεκαετία του 1780 και, γιατί όχι, και προ του 1770, εποχή, την οποία εξιστορεί ο Μπάρμπα Πατζελιός, ο οποίος με κάθε άνεση παραδίδει τον όρο. Αν ο όρος πλάσθηκε στην Κρήτη, δεν μπορεί να υποστηριχθεί αυτή τη στιγμή.
    β) Η κυκλοφορία του όρου στο στόμα του λαού, ανεξάρτητα από την πρώτη εμφάνιση του, φανερώνει βαθύ ρίζωμά του στην ευρεία λαϊκή Κρητική συνείδηση, που μένει πιστότερα εξαρτημένη από τη ρωμαίικη παράδοση του Γένους.
    γ) Είμαστε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουμε πια θέσεις, όπως εκείνες του σοφού κατά τα άλλα και πολυΐστορος Νικ. Τωμαδάκη. Ότι δηλαδή ο όρος «Ρωμιοσύνη» είναι «νεόπλασμα του παρελθόντος» (= 19ου αι. ) χρησιμοποιούμενον ακρίτως υπό τίνων λογοτεχνών (Εφταλιώτης, Κόντογλου)! Έτσι θα αποφευχθούν και ανοίκειες στην επιστήμη απολυτότητες, όπως η διακήρυξη του ιδίου Διδασκάλου, ότι δήθεν «ουδείς προ του 1850 είπεν ή έγραφε την λέξιν αυτήν, με την οποίαν θέλουν να αντικαταστήσουν τον Ελληνισμόν»!
    δ) Ουδείς όμως εχέφρων και ισορροπημένος ερευνητής θα ήθελε ποτέ να αντικαταστήσει τον κατά τον ίδιο διδάσκαλο «αναντικατάστατον Ελληνισμόν» με το όνομα Ρωμηοσύνη, για τον απλούστατο λόγο, ότι οι όροι νοηματικά δεν συμπίπτουν σήμερα απόλυτα. Ο όρος «Ρωμηοσύνη» σημαίνει τον Ορθόδοξο Ελληνισμό, και μάλιστα στην οικουμενική εκδοχή του: Κάθε Ορθόδοξος πολίτης της Νέας Ρώμης, ανεξάρτητα από τη φυλετική καταγωγή του, είναι αυτοδίκαια «Ρωμαίος - Ρωμηός». Ενώ το όνομα «Έλλην», ταυτισμένο από τον 19ο αι. Με το «Ελληνικόν Κράτος», μπορεί με κάθε ευκολία να αποδοθεί και στους μη Ορθοδόξους.
    Όταν, συνεπώς, ο Ορθόδοξος Έλλην αυτοπροσδιορίζεται και με το (κρατικό πνευματικό και ποτέ φυλετικό) όνομα «Ρωμηός», δηλώνει την Ορθόδοξη ταυτότητα και συνείδησή του. Ουδεμία άρα σύγκρουση μπορεί να υπάρξει στη χρήση αυτών των ονομάτων. Τα ονόματα «Ρωμαίος» και «Έλλην» ταυτίσθηκαν στη μακραίωνη ιστορική τους χρήση και μόνο η λογιοσύνη έχασε κάποια ισορροπία στη χρήση τους. Όχι όμως ποτέ το ευρύ στρώμα του λαού και η πνευματική κιβωτός του, η πατερική Ορθοδοξία.
    6) Για το όνομα Ρωμηός, τη σημασία του και την γραφή του, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η θέση του ιστορικού καθηγ. Δημ. Ν. Κιτσίκη (Πρόλογος της γ' εκδόσεως του έργου του: Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Αθήνα 19973).
    Χρησιμοποιώ συστηματικά στο παρόν βιβλίο την λέξη «Έλλην» αντί του «Ρωμηός» ή «Ρωμιός» ή και «Γραικός». Παντού στον κόσμο η Ιστορία γράφεται με βάση τα υπάρχοντα κράτη της παρούσης στιγμής. Παρά ταύτα, στον Βυζαντινοθωμανικό κόσμο οι λέξεις «Ρωμαίος» ή «Ρωμηός» ήσαν καθιερωμένες. Όσο για την λέξη «βυζαντινός», αυτή είναι καθαρώς δυτικής προελεύσεως. Ιδού, φέρ' ειπείν, τι γράφει επί του προκειμένου ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στον Χιώτη λόγιο Γ. Ζολώτα (1845-1906), την Ιουλίου 1886: «Φίλε Ζολώτα, όσο και αν ηρεύνησα κατά τους κατά τον μέσον αιώνα ημετέρους ιστορικούς και χρονογράφους, δεν ηδυνήθην να εύρω εν αυτοίς το όνομα των Βυζαντινών ή Βυζαντίνων, όπως θέλεις. Μετεχειρίζονται τα ονόματα Ρωμαίοι, Γραικοί και, περί τα τέλη, Έλληνες… Φοβούμαι, λοιπόν, ότι το όνομα επλάσθη υπό των Δυτικών, ημείς δε το εχάψαμεν».
    Στον πρόλογο του Γ' τόμου της Ιστορίας του Ελληνικού έθνους (1872, έκδ. 1886, σελ. κα'), ο Παπαρρηγόπουλος παρατηρούσε πως «καλούμεθα σήμερον Έλληνες, τους δε εν ταις αυταίς χώραις κατά τον μέσον αιώνα πρωταγωνιστήσαντας ονομάζομεν Βυζαντινούς. Αυτοί όμως ούτοι δεν παρεδέχθησαν την προσηγορίαν ταύτην, αλλ’ εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους, Γραικούς και, από της ΙΑ΄ εκατονταετηρίδος, Έλληνας. Το όνομα Βυζαντινοί δεν επεκράτησεν ειμή παρά τοις Έσπερίοις, συνδεθέν υπ' αυτών μετά ποικίλων περιφρονητικών εκδοχών».
    Πράγματι, μόνον το 1562, δηλαδή 109 χρόνια μετά την Άλωση, ο Γερμανός φιλόλογος Ιερώνυμος Βολφ (Hieronymus Wolf) χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τους όρους Βυζάντιο και Βυζαντινός για ν' αναφερθεί στην Ιστορία της Αυτοκρατορίας, δανειζόμενος αυτές τις προσηγορίες στην ονομασία της Κωνσταντινουπόλεως κατά την αρχαιότητα και μέχρι το 330 μ. Χ., οπότε ο Κωνσταντίνος ο Μέγας της έδωσε το δικό του όνομα.
    Αν και για λόγους πρακτικούς χρησιμοποιώ στο παρόν βιβλίο όχι μόνον τον όρο Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά και τον όρο Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην ουσία ούτε και η δεύτερη τούτη ονομασία είναι σωστή, εφ’ όσον νομίμως ποτέ δεν υπήρξε άλλη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από αυτήν των Ελληνορθόδοξων. Η αξίωση του Καρλομάγνου, το 800 μ.Χ., να δημιουργήσει και πάλι μια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την οποίαν απεκάλεσαν οι Δυτικοί επί χίλια χρόνια «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία», θεωρήθηκε από τους Βυζαντινούς ως σφετερισμός τίτλου που επιχειρήθηκε από τους βαρβάρους Φράγκους. Οι δε βάρβαροι αυτοί αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ως Ρωμαίους τους νόμιμους κατόχους του τίτλου και αποκαλούσαν χλευαστικά την Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως «Ελληνική Αυτοκρατορία». Οι Καθολικές σταυροφορίες, που εγκαινιάσθηκαν στον 11ο αιώνα με στόχο την υποδούλωση των Ελληνορθοδόξων και όχι μόνον των Μουσουλμάνων, αύξησαν σημαντικά το μίσος των Φράγκων κατά των «δολίων Ελλήνων», όπως αρέσκοντο να τους υβρίζουν. Η δε ηθελημένη άγνοια εκ μέρους των δυτικόφιλων Ελλήνων για την ιστορία της χώρας τους οδηγεί στο σημείο όχι μόνον να χρησιμοποιούν το επίθετο Βυζαντινός με την υποτιμητική τον έννοια —π. χ. μιλούν και αυτοί για «βυζαντινές ίντριγκες»— αλλά και να θυσιάζουν στον βωμό της «Ενωμένης Ευρώπης» την ελληνική αξιοπρέπεια, αποδεχόμενοι ως ηγέτες του ελληνικού κράτους, στην πρώην πρωτεύουσα του σφετεριστή Καρλομάγνου, στο Άαχεν (Αίξ-Λά-Σαπέλ), βραβείο Καρλομάγνου, στην ίδια πόλη όπου το 802 (γρ. 809) αποφασίστηκε από τους καθολικούς η καθιέρωση του φιλιόκβε που τους χώρισε από τους Ορθοδόξους.
    Αντιθέτως, κανένας λαός της Ενδιάμεσης Περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των Τούρκων, δεν αμφισβήτησε ποτέ και σε καμία περίπτωση την ιδιότητα του Ρωμαίου στους κατοίκους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο:
    α) Η λέξη Ρωμηός (Ρουμ) εχρησιμοποιείτο για να κατονομάζονται οι άνθρωποι (φερ' ειπείν ο Μεβλάνα Τζελαλεντίν Ρούμι) και οι θεσμοί (όπως η Αυτοκρατορία των Σελτζούκων του Ρουμ ή η Οθωμανική Αυτοκρατορία που απεκαλείτο, ακριβώς όπως η Βυζαντινή, Ντιγιάρι Ρουμ, δηλαδή η χώρα των Ρωμηών, ή τέλος ο ίδιος ο Οθωμανός σουλτάνος που έφερε τον τίτλο του Σουλτάνι Ρουμ, σουλτάνου των Ρωμηών), ώστε να υπογραμμισθεί ο κοινός πολιτισμός του χώρου που εκτείνεται στις δύο πλευρές του Αιγαίου, του χώρου των Ρωμηών.
    β) Οι παραδοσιακοί κύκλοι στην Ελλάδα και ιδιαίτερα οι κύκλοι της Ορθοδοξίας, ως και η λαϊκή συνείδηση, πάντοτε προτιμούσαν την λέξη Ρωμηός αντί του Έλλην, εφ’ όσον ο Ρωμηός είναι πρωταρχικά ο Ελληνορθόδοξος που ως μητρική γλώσσα μπορεί να έχει την αρβανίτικη, την βουλγαρική, την τουρκική ή την αραβική. Έτσι αποτρέπονται οι αποσχιστικές τάσεις που βασίζονται στο γλωσσικό ιδίωμα και μόνον. Θυμάμαι έναν Τούρκο συνάδελφο που επέμενε να ικανοποιηθεί το αίτημα να χρησιμοποιείται η λέξη Έλλην για τους σημερινούς ελληνοφώνους, διότι έτσι τους απομάκρυνε από την βυζαντινή κληρονομιά τους και από τους Ρωμηούς του χώρου της Ενδιάμεσης περιοχής.
    Πριν από την δυτικοποίηση της Ενδιάμεσης περιοχής οι Τούρκοι είχαν απόλυτο δίκαιο να χρησιμοποιούν, όπως και οι Έλληνες, μονάχα την λέξη Ρουμ - Ρωμαίος, χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί σύγχυση με την ιταλική χερσόνησο. Αλλά μετά την δυτικοποίηση άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο «Ρωμέν» αντί του Ρουμ για τις ελληνικές αρχαιότητες της Μικρασίας, σαν να προήρχοντο από τους Ιταλούς της Ρώμης, ενώ και οι Έλληνες του κράτους των Αθηνών άρχισαν να μιλούν για ελληνικές αρχαιότητες στην Τουρκία ως διαφέρουσες από τις ρωμαϊκές ρωμαίικες. Για τον λόγο αυτό οι Έλληνες τουρίστες στην Τουρκία κατηγορούν τους Τούρκους ξεναγούς ότι επίτηδες χρησιμοποιούν τον όρο «ρωμαϊκές αρχαιότητες» αντί του όρου «ελληνικές αρχαιότητες», για να αρνηθούν την ελληνική προέλευση των αρχαιοτήτων. Είναι συνεπώς σαφές πως η δυτικοποίηση ευθύνεται για την αντιδίκια Ελλήνων και Τούρκων, οι οποίοι χρησιμοποιούν ο ένας κατά του άλλου όρους των Φράγκων εχθρών τους. Προτείνω συνεπώς, για να παύσει αυτός ο πόλεμος των λέξεων, να χρησιμοποιηθεί ο σημερινός όρος Ελλην - Γιουνανλί για να χαρακτηρισθεί η ιστορία των Ρωμαίων - Ρωμηών, με την διευκρίνηση όμως ότι εννοούμε ως «Έλληνες» στην Βυζαντινοθωμανική Αυτοκρατορία όχι αυτούς που ομιλούν Ελληνικά, αλλά όσους ανήκουν στην Ορθοδοξία, στο μιλλέτι των Ορθοδόξων, είτε αυτοί είναι Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Ρουμάνοι, Αλβανοί, Άραβες είτε Τούρκοι. [...]


    Σημειώσεις
    [1]     Ν. Β. Τωμαδάκη, «Η αδόκιμος Ρωμιοσύνη και η υπόδουλος Ρωμηοσύνη», ΕΕΒΣ, τ. 44 (1979-80), σ. 330.
    [2]    Βλέπε Π. Γ. Δ. Μεταλληνού, «Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και Ρωμηοσύνη (Έλεγχος θέσεων της Δυτικής Ιστοριογραφίας)», στον τόμο Ελληνισμός Μετέωρος, Αθήνα 1992, σσ. 74-86.
    [3]    Βλέπε Κ. Θ. Δημαρά, Νεοελληνικός Διαφωτισμός, Αθήνα 1993, σ. 404.
    [4]    π. Γ. Δ. Μεταλληνού, Πολιτική και Θεολογία, Κατερίνη 1990, σ. 51 ε. ε.
    [5]    Γεώργιος Τυπάλδος Iακωβάτος, Ιστορία της Ιόνιας Ακαδημίας, έκδοση - εισαγωγή - σχόλια Σπύρος I. Ασδραχάς, Αθήνα 1982.
    [6]    π. Γ. Δ. Μεταλληνού, όπ. π. , σ. 78 ε. ε.
    [7]    Μπάρμπα Παντζελιού, Το τραγούδι τού Δασκαλογιάννη. Εισαγωγή-Σχόλια Βασ. Λαούρδα, Ηράκλειον Κρήτης 1947. Κατά τον εκδότη είναι «ένα από τα πιο αξιόλογα έργα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» (σ. 7).
    [8]    Βλέπε Βασ. Λαούρδα, όπ. π. , σ. 13.
    [9]     Περί το 335 γράφει ο Μ. Αθανάσιος, Ιστορ. Αρειαν., Προς Μοναχούς Ε', 35: «μητρόπολις η Ρώμη της Ρωμανίας εστίν».
    [10]   Ο Ν. Τωμαδάκης μιλεί ακόμη για «ανύπαρκτον όρον Ρωμιοσύνη» (όπου π., σ. 330)!!!
    [11]   Στο ίδιο.
    [12]   Ν. Β. Τωμαδάκη, «Ο αναντικατάστατος Ελληνισμός», επετηρίς Ιδρύματος Νεοελληνικών Σπουδών, τ. Β΄ (1981-82), σσ. 83-91.
    [13]   Σ' αυτό συνετέλεσε η κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ταύτιση του ονόματος Έλλην όχι με το «Ορθόδοξος», αλλά με το γενικότερο «Χριστιανός» από την πολιτική ηγεσία (π. χ. Θεόδ. Νέγρης), για την προσέλκυση των δυτικών Δυνάμεων
    http://www.hellinon.net/OnomaRomios.htm

    8. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

    Διάλεξη του π. Ι. Ρωμανίδου στο Μεσολόγγι το 1976. Εισαγωγή του Β. Α. Λαμπροπούλου.
    [ Διάλεξις γενόμενη την 21.3.1976 εις την Ιεράν πόλιν Μεσολογγίου ]
    Στις κόρες μου
    Ευλαμπία και Αναστασία

    ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
    Η Ρωμηοσύνη και ο συγγραφέας
    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
      α) αφιλοτιμία και χυδαιότης
      β) το εισαχθέν όνομα
      γ) ειρωνεία και καταφρόνησις
      δ) πραγματικά Ρωμιοί
      ε) έξωθεν επιβολή
    στ) Κοραής κατά Ρωμηοσύνης
      ζ) τα κριτήρια
      η) το Γραικός και οι Φράγκοι
      θ) πλαστογραφία Ρωμηοσύνης και οι Νεογραικοί
      ι) υπόδουλοι στον εαυτόν μας
    ια) συμφωνία Νεογραικών και Τούρκων
    ιβ) υπό τα ράκη της Ρωμηοσύνης
    ιγ) πόθεν το πρόβλημα που τα συμφέροντα
    ιδ) Ρωμαίοι, Έλληνες και τα συντάγματα
    ιε) τα πρωτόκολλα των Τριών Δυνάμεων
    ιστ) διαμαρτυρία Παλαμά
    ιζ) που και πότε άρχισεν η Ρωμηοσύνη
    ιη) ευρωπαϊκός ρατσισμός και οι Νεογραικοί
    ιθ) Ρωμηοσύνη δίγλωσσος μέχρι σήμερον
      κ) οι Ρωμαίοι εξελληνίσθησαν π.Χ.
    κα) και ο λαός της Ρώμης ωμιλούσε ελληνικά
    κβ) ο Ρωμηός ο ίδιος από π.Χ.
    κγ) ουδέποτε λατινική, ουδέποτε γραικική, πάντα ρωμαίϊκη
    κδ) ο Παλαμάς υποστηρίζει τα πραγματικά μας ονόματα
    κε) Ρωμανία – Ρούμελη
    κστ) συμμαχία Κομιτατζήδων και Νεογραικών
    κζ) διάλυσις της Ρωμηοσύνης του Ρήγα του Βελεστινλή
    κη) αφιλοπάτριδες οι Νεογραικοί
    κθ) ο Παλαμάς προείδε την Ρωμηοσύνην θριαμβεύτριαν

    Η Ρωμηοσύνη και ο συγγραφέας
    Έχουμε συνηθίσει στις 25 του Μάρτη κάθε χρονιά, γιορτάζοντας την έπέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας, ν’ αναφερόμαστε σε γεγονότα που έχουν σχέση με την λευτεριά του γένους ή, καλύτερα, με την δημιουργία του ελληνικού Κράτους.
    Από έναν προπαρασκευασμένο σωβινισμό, γραμμένο απ’ τις μεγάλες δυνάμεις του 1821, μάθαμε να μιλάμε για την εποποιΐα των προγόνων μας, που τους δένουμε κατευθείαν γραμμή με την αρχαιότητα!
    Πραγματικά για πολλά χρόνια γιορτάζουμε τούτη την απελευθέρωσή μας, χωρίς νάχουμε εξετάσει καλά καλά πώς την γιορτάζουμε. Εδώ υπάρχει κάποια παραδοξότητα. Γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας; Ποιά τάχα απελευθέρωση; Των αρχαίων Ελλήνων; Δηλαδή των προπατόρων μας του 4ου αιώνα π.Χ. ; Κι’ έπειτα; Τα επόμενα χρόνια τί γίναμε; Που βρισκόμαστε; Είμαστε ένα Έθνος με αρχαιότητα μόνο και σύγχρονη εποχή; Τα ενδιάμεσα χρόνια τί κάναμε;
    Εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική παραχάραξη. Όταν το 1453 έπεσε η Βασιλίδα των Πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, στα χέρια των Οθωμανών δεν κατεκτήθη η αρχαιότης αλλά η πρωτεύουσα της Ρωμηοσύνης. Δηλαδή, η πρώτη πόλη της Ρωμαίϊκης Αυτοκρατορίας, κομμάτι της οποίας ήταν το μέρος που κατηκούμε.
    Δεχτήκαμε έναν ιστορικό συμβιβασμό παράξενο. Ωμολογήσαμε πώς η Πόλη δεν ήταν τάχα η πρωτεύουσα μας; Η αυτοκρατορική πόλη της Ρωμηοσύνης, αυτής που προέκυψε από το πάντρεμα της Ελληνικής αρχαιότητος και της Ρωμαϊκής; Και σήμερα ακόμη ο Οικουμενικός Πατριάρχης φέρει τον τίτλο του αρχιεπισκόπου Νέας Ρώμης, δηλαδή της Κωνσταντινουπόλεως. Και σήμερα ακόμη το Οικουμενικό Πατριαρχείο στα Τουρκικά γράφεται και ονομάζεται “Ρούμ Πατρικανεζί” που σημαίνει Πατριαρχείο των Ρωμαίων, δηλαδή των Ρωμηών. Γιατί οι Τούρκοι, όταν κατέκτησαν την Πόλη, λένε, και είναι σωστό, πώς κατέκτησαν την καρδιά της Ρωμηοσύνης.
    Αυτές τις αλήθειες δεν τις μάθαμε ποτέ. Στα σχολειά μας διδάσκονται ιστορίες με ανακρίβειες, γραμμένες από τους ξένους σαν τον Π. ΤΟΥΝΒΕΕ και υιοθετημένες από μερικούς “φωτισμένους λόγιους”, γραικύλους. Αυτή την ιστορική παραχάραξη θέλησαν να κρύψουν φαίνεται οι μεγάλες δυνάμεις απ’ τους ρωμηούς, γι αυτό κι’ ωδήγησαν το Ρήγα Φεραίο στο θάνατο. Μια ματιά στο μανιφέστο του Βελεστινλή και τη χάρτα του θα δούμε καθαρά τί εννοούμε λευτεριά του γένους απ’ τον οθωμανικό ζυγό. Κι’ όταν εκείνος έγραφε ΡΟΥΜΕΛΗ εννοούσε ολόκληρα τα Βαλκάνια, γιατί ανήκαν στην Ρωμαίϊκη Αυτοκρατορία.
    Τούτες οι αλήθειες, που σε πολλούς φαίνονται παράδοξες, γιατί μάθανε την ψεύτικη ιστορία, αποκαλύπτει σ’ ένα του βιβλίο ο κ. Ιωάννης Ρωμανίδης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, με τον τίτλο “Ρωμηοσύνη”.
    Ο κ. Ι. Ρωμανίδης βαθύτατα Ρωμηός, γεννημένος στην Καππαδοκία, μεγαλωμένος στην Αμερική εκεί σπούδασε και ήταν καθηγητής. Αντιμετώπισε από προσωπικά του βιώματα την νοθεία της ιστορίας μας. Αναζήτησε την σκοπιμότητα, μελέτησε πηγές και κατέληξε σ’ ωρισμένα συμπεράσματα. Τέλος, αποκάλυψε στα βιβλία του την ιστορική απάτη, που γίνεται.
    Ψάχνοντας στα κείμενα βρήκε πώς δυο μεγάλοι άνθρωποι ο Αργύρης Εφταλιώτης και ο δικός μας Κωστής Παλαμάς είχανε, στο καιρό τους, καταγγείλει τούτη την νοθεία. Μιλώντας γι’ αυτό βρήκαμε πολύ ενδιαφέρον. Έτσι σκέφτηκα πώς θα έπρεπε να βγουν τούτες οι αλήθειες στη δημοσιότητα. Έθεσα το θέμα στο συμβούλιο του συλλόγου “Κωστής Παλαμάς”, που με χαρά δέχθηκε να οργανώση μια διάλεξη στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου, στην καρδιά της δυτικής Ρούμελης, όπου ο διακεκριμένος καθηγητής κ. Ιωάννης Ρωμανίδης θα έφερνε στο φως τις γνώμες του εθνικού μας ποιητή, του Μεσολογγίτη Κωστή Παλαμά.
    Έτσι, με πολύ συγκίνηση βρίσκομαι στην εξαιρετική τιμή να σάς παρουσιάσω τον ομιλητή, που με ιδιαίτερη χαρά δέχθηκε να εμφανίση την εργασία του “Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη” πρώτο σε σάς εδώ στο Μεσολόγγι, αποτίοντας φόρο τιμής στους Ρωμηούς της μεγαλειώδους ΕΞΟΔΟΥ και πανηγυρίζοντας τα 150 χρόνια της Εξόδου, επέτειο κάποιων αγώνων της Ρωμηοσύνης. Αγώνων και πόθων που φαίνεται πώς δεν έσβυσαν.
    Β. Α. Λαμπρόπουλος
    Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη, 5 Μαρτίου 1976
    Η παρουσίαση έγινε στις 21 Μαρτίου στο Μεσολόγγι, την ημέρα της ομιλίας, στην αιθουσα τελετών του Δημοτικού Μεγάρου. Γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια δημοσιογραφικής αποστολής του εισηγητού, με σκοπό να προλάβη την παρούσα έκδοση της οποίας χρησιμοποιείται και σαν πρόλογος. Το βιβλίο κυκλοφόρησε την ίδια μέρα, που έγινε η διάλεξη και δόθηκε στους ακροατές με ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα και τη σφραγίδα του συλλόγου “Κωστής Παλαμάς”.
    Ο ΕΚΔΟΤΗΣ

    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ [ 1 ]
     α) αφιλοτιμία και χυδαιότης
    Το 1901 εκυκλοφόρησε το έργον “Ιστορία της Ρωμιοσύνης” του Αργύρη Εφταλιώτη.
    Ήτο εποχή που τα ονόματα Ρωμηός και Ρωμηοσύνη συγκινούσαν περισσότερον από σήμερον τους Ρωμηούς.
    Τούτο διότι τα ονόματα Έλλην και Ελληνισμός εισαχθέντα συνταγματικώς κατά το 1822 δεν είχαν ακόμη επικρατήσει εις την συνείδησιν και την χρήσιν του λαού.
    Παρά ταύτα ο Γεώργιος Σωτηριάδης έγραψε μίαν κριτικήν κατά της “Ιστορίας της Ρωμηοσύνης” του Εφταλιώτη όπου ισχυρίζετο ότι η χρήσις των ονομάτων Ρωμιός και Ρωμιοσύνη αντί των Έλλην και Ελληνισμός δείχνει έλλειψιν φιλοπατρίας και ότι η λέξις Ρωμιός πρέπει να αποφευχθή διότι έχει τάχα καταφρονεμένην σημασίαν “ανθρώπου ευτελούς και χυδαίου”.
    Ο Μεσολογγίτης Ρουμελιώτης και επομένως υπερήφανος Ρωμηός Κωστής Παλαμάς έγινεν εξωφρενών. Με την πέννα του γεμάτη εκδίκησιν και ειρωνείαν απάντησεν εις τους κατά της Ρωμηοσύνης χλευασμούς του Σωτηριάδη με το έργον του “Ρωμιός και Ρωμιοσύνη”. [ 2 ]
    Το έργον τούτο, αν και μικρόν εις έκτασιν, είναι από τα ωραιότερα του μεγάλου τούτου ποιητού της Ρωμηοσύνης.
      
    β) το εισαχθέν όνομα
    “Δεν απορεί κανείς, γράφει ο Παλαμάς, πώς ο Εφταλιώτης έγραψε Ρωμιός και όχι “Έλληνας”, έγραψε Ρωμιοσύνη και όχι “Ελληνισμός”. Απορεί πώς ο κ. Σωτηριάδης, με όλα τα δώρα της επιστήμης και της ευφυΐας που τον ξεχωρίζουν ανάμεσα σε πολλούς, έκρινε ότι πρέπει να κατακρίνει το συγγραφέα για το μεταχείρισμα των σωστών και των καλόηχων και των ωραίων όρων, και ερωτά ο Παλαμάς, “τάχα λησμόνησε (ο κ. Σωτηριάδης) πώς είναι ο άξιος μεταφραστής της “Ιστορίας της Βυζαντινής Λογοτεχνίας” του Κρουμπάχερ, και λησμόνησε πόσο καθαρά μας εξηγεί ο σοφός ιστορικός τη σημασία του κατηγορημένου Ρωμιού, σε λίγα λόγια ουσιαστικά, αμέσως από τα πρώτα φύλλα του έργου του; “Το όνομα τούτο (δηλαδή Ρωμαίος) διετηρήθη, γράφει ο Κρουμπάχερ, δια των φρικτών χρόνων της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερον, ως η πραγματική και μάλιστα διαδεδομένη επίκλησις του γραικικού λαού, απέναντι της οποίας η μεν σποραδικώς απαντώσα Γραικοί μικράν ιστορικήν σημασίαν έχει, η δε δια της Κυβερνήσεως και σχολείου τεχνικώς εισαχθείσα Έλληνες, ουδεμίαν”. [ 3 ]
      
    γ) ειρωνεία και καταφρόνησις
    Ορμώμενος από τα τοιαύτα του Κρουμπάχερ ως και από την καθημερινήν εμπειρίαν του λαού και την πρόσφατον ιστορίαν του έθνους, ο Παλαμάς τονίζει ότι όχι μόνον το Ρωμιός, αλλά και το Έλλην χρησιμοποιείται κάποτε με ουχί καλήν σημασίαν.
    Γράφει ως εξής, “Ακόμη και τα ονόματα Έλλην, Έλληνες, ελληνικά Πράγματα κ.τ.λ κάθε που παρουσιάζονται στη ζωή, οπωσδήποτε βαλμένα, με όλο τους τον κλασσικό φωτοστέφανο, χρησιμοποιούνται κ’ εκείνα, κατά την περίσταση, ειρωνικώτατα και καταφρονετικώτατα. Όμως για τούτο κανενός δεν πέρασε από το νού να τα στείλη στο λοιμοκαθαρτήριο”. [ 4 ]
    Φαίνεται σαφώς πώς το 1901 υπήρχεν ακόμη οξεία αντίθεσις μεταξύ εκείνων που υπεστήριζον την εκρίζωσιν της Ρωμηοσύνης, και εκείνων που ηγωνίζοντο, ως ο Παλαμάς, να διατηρήσουν την χρήσιν του Ρωμηός και Ρωμηοσύνη τουλάχιστον εις την δημοτικήν γλώσσαν.
    Ο Παλαμάς παρουσιάζει και άλλα παραδείγματα ονομάτων με διπλήν σημασίαν, καλήν και ουχί τόσην καλήν, ανάλογα με την περίστασιν όπου χρησιμοποιούνται – Μωραΐτης, Αρβανίτης, Καραϊσκάκης, κλέφτης, Εβραίος και το Γραικός των Φραντσέζων, που ημπορεί να είναι οι ένδοξοι Περικλής, Μάρκος Μπότσαρης, Κανάρης, “αλλά και κάθε αλιτήριος”. [ 5 ]
      
    δ) πραγματικά Ρωμιοί
    “Ανάλογη, λογική, συνεχίζει ο Παλαμάς, ακολουθούμε και στο μεταχείρισμα των όρων Ρωμιός και Ρωμιοσύνη. Η μόνη διαφορά είναι πώς και τα δύο τούτα λόγια, επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόϊσα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια, αγάλια, από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι’ όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. Το όνομα (Ρωμιός) κάθε άλλο είναι παρά ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριλιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη. Δείχνει ίσα ίσα τη ζωή και την πραγματικότητα της λέξης το ότι αυτή μας ήρθε πρόχειρα στην ειλικρινή μας και στην πιο φωτεινή μας ψυχική κατάσταση – στη συνείδηση του ξεπεσμού μας – για να διαλαλήσουμε τον ξεπεσμόν αυτό, πιο πολύ από το γιορτιάτικο και από το δυσκίνητο τ’ όνομα Έλλην, ακόμη και από το όνομα Έλληνας, που είναι κάπως πιο δυσκολορρίζωτο από το Ρωμιός, και κρατούσε ως τα χτές ακόμη την αρχαία ειδωλολατρική σημασία. “Η μάννα τ’ είταν Χριστιανή κι ο κύρης τ’ είταν Έλλη(ν)”, λέει ο Κυπριώτης ποιητής, και σημαίνει κι ως την ώρ’ ακόμη, για τον πολύ λαό, τον αντρειωμένο, το γίγαντα”. [ 6 ]
      
    ε) έξωθεν επιβολή
    Ήδη απεκάλυψεν ο Παλαμάς τους λόγους των φαινομένων τούτων όταν εδήλωσε την συμφωνίαν του με τον Κρουμπάχερ ότι το όνομα τούτο εισήχθη “διά της Κυβερνήσεως και του σχολείου τεχνικώς”. Αλλά και την έξωθεν επιβολήν του ονόματος τούτου αποκαλύπτει ο Παλαμάς με την εξής συνέχειαν, “Κ’ έτσι, σε νέο μαρτύρεμα, ο Ρωμιός φορτώθηκε στη ράχη του τις ξένες αμαρτίες των συνταγματικών Ελλήνων. Κ’ έτσι έγινε ο εξευτελισμένος Ρωμιός των φωνακλάδων των καφενείων, ο φασουλής Ρωμιός των σατυρογράφων, ο ασυνείδητος Ρωμιός μέσα στο ψευτοβασίλειο που Ρωμαίϊκο το λένε”. [ 7 ] Και έτσι καταλαβαίνει κανείς τί θέλει να πη ο Παλαμάς με τα ανωτέρω, “Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί”.
      
    στ) Κοραής κατά Ρωμηοσύνης
    Εκείνος που ήρχισε τον πόλεμον κατά της Ρωμηοσύνης ήτο ο Αδαμάντιος Κοραής. Ως εθνικά ονόματα υπεστήριξεν ή το Γραικός ή το Έλλην. Γράφει ότι “Έν από τα δύο λοιπόν ταύτα είναι το αληθινόν του έθνους όνομα. Επρόκρινα το Γραικός, επειδή ούτω μας ονομάζουσι και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης”. [ 8 ]
      
    ζ) τα κριτήρια
    Δια να καταλάβωμεν την προτίμησιν αυτήν του Κοραή πρέπει να ίδωμεν το θέμα μέσα εις τα ιστορικά του πλαίσια. Εκτός από την Ευρώπην του Κοραή πρέπει να χρησιμοποιήσωμεν ως κριτήριον πρωτίστως και ασφαλώς τον εαυτόν μας, δηλαδή την ιδικήν μας εσωτερικήν εθνικήν παράδοσιν, ως κάμνει ο Παλαμάς, και κατά δεύτερον λόγον την παράδοσιν όλων των εθνών της Ευρώπης, ως και των εθνών εκτός της Ευρώπης.
    Οι Αραβες και οι Τούρκοι μας ονομάζουν μέχρι σήμερον Ρωμαίους εις τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Οι Πατριάρχαι μας εις τα μέρη αυτά λέγονται Πατριάρχαι των Ρωμαίων. Και πριν οι Φράγκοι αρπάξουν δια της βίας το Πατριαρχείον της Πρεσβυτέρας Ρώμης ο Ρωμαίος τότε Πάπας ήτο και αυτός ένας από τους Πατριάρχας των Ρωμαίων. Όταν το 1009 οι Φράγκοι οριστικώς πλέον έδιωξαν τους Ρωμαίους από το Πατριαρχείο της Πρεσβυτέρας Ρώμης, ο Πάπας από τότε δι’ ημάς τους Ρωμαίους είναι και λέγεται όχι Ρωμαίος αλλά Λατίνος και Φράγκος και η εκκλησία του όχι των Ρωμαίων, αλλά των Λατίνων και Φράγκων.
    Πρό της Νορμανδικής κατακτήσεως της Αγγλίας το 1066 οι εκεί Κέλται και Σάξωνες μας ονομάζουν Ρωμαίους. Μέχρι της αλώσεως οι Σκανδιναυοί και αι ελεύθεραι ιταλικαί πόλεις μας ονομάζουν και αυτοί Ρωμαίους. Οι Συρόφωνοι του μεσαίωνος και οι Αιθίοπες μας ονομάζουν πάντοτε Ρωμαίους. Και οι Ρώσοι προ της αλώσεως μας ονομάζουν Ρωμαίους.
      
    η) το Γραικός και οι Φράγκοι [ 9 ]
    Οι πρώτοι και οι μόνοι οι οποίοι κατά τον 9ον αιώνα έπαυσαν να μας ονομάζουν Ρωμαίους και από τότε μας ονομάζουν με μόνον το Γραικός, που θέλει ο Αδαμάντιος Κοραής, είναι οι Φράγκοι. Βαθμηδόν μετά την άλωσιν της Πόλεως υπό των Φράγκων και κυρίως μετά την άλωσιν υπό των Τούρκων επεκράτησεν η φραγκική αυτή παράδοσις εις τους Νορμανδούς, τους Κέλτας, τους Σάξωνας, τους Σκανδιναυούς, τας ιταλικάς πόλεις και ακόμη εις τους Ρώσους.
    Ο κύριος λόγος δια τον οποίον οι Φράγκοι μας ονόμασαν μόνον Γραικούς είναι ότι είχαν κατακτήσει τα τεράστια πλήθη των Ρωμαίων της γαλλικής και της βορείου και μέσης ιταλικής Ρωμανίας από τον 6ον μέχρι τον 8ον αιώνα. Οι Ρωμαίοι των επαρχιών τούτων μετεβλήθησαν εις δουλοπαροίκους και οι Φράγκοι κατακτηταί απετέλεσαν την τάξιν των κατά φύσιν και εκ γενετής ευγενών και ούτως εγεννήθη ο Ευρωπαϊκός φεουδαλισμός. Δια να ξεχάσουν οι δουλοπάροικοι πλέον Ρωμαίοι ότι υπάρχει ελευθέρα ανατολική Ρωμανία, την ονόμασαν “Γραικίαν”, τους ανατολικούς Ρωμαίους ονόμασαν μόνον “Γραικούς”, τον εν Νέα Ρώμη βασιλέα των Ρωμαίων “βασιλέα των Γραικών”, και τα ανατολικά Πατριαρχεία των Ρωμαίων “Πατριαρχεία των Γραικών”.
    Παραλλήλως οι Φράγκοι ονόμασαν τον πρώτον ρήγα των Φράγκων “βασιλέα των Ρωμαίων”, έδιωξαν τους Ρωμαίους από το Πατριαρχείον της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αλλά ονόμασαν τον Φράγκον πλέον Πάπαν “Πάπαν των Ρωμαίων”, εκράτησαν το όνομα Ρωμανία δια το παπικόν κράτος, και ολοκλήρωσαν την κατάληψιν της λατινοφώνου και ελληνοφώνου ρωμαϊκής μας Ιεραρχίας της κάτω ιταλικής και σικελικής Ρωμανίας όταν εχάσαμεν οριστικώς πλέον τα μέρη αυτά το 1071 εις τους φραγκευμένους Νορμανδούς, οι οποίοι μόλις προ 5 ετών, το 1066, είχαν κατακτήσει την Αγγλίαν.
    Πολλοί εκρωμαϊσθέντες Κέλται και Σάξωνες πρόσφυγες εξ Αγγλίας ήλθαν εις την Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην και κατετάγησαν εις το επίλεκτον πολεμικόν σώμα των Βαράγγων, οι οποίοι αποτελούσαν την ανακτορικήν φρουράν του βασιλέως των Ρωμαίων. Άλλα στελέχη τύπου Ρομπέν των Δασών παρέμειναν εις την Αγγλίαν ωσάν ρωμαίϊκη κλεφτουριά κατά των Φραγκονορμανδών. Οι υπόλοιποι Κέλται και Σάξωνες μετεβλήθησαν εις τους δουλοπαροίκους των Νορμανδών κατακτητών. Οι Νορμανδοί έγιναν η τάξις των ευγενών και έδιωξαν τους Ορθοδόξους από την εκκλησιαστικήν ηγεσίαν γενόμενοι οι ίδιοι οι επίσκοποι του φραγκικού χριστιανισμού που έφεραν μαζί τους.
    Κατά τον τρόπον αυτόν οι δουλοπάροικοι πλέον Ρωμαίοι απώλεσαν την εκκλησιαστικήν των Εθναρχίαν, περιήλθον εις κατάστασιν αγραμματωσύνης, και επίστευσαν ότι το κράτος των η Ρωμανία είναι μόνον το παπικόν κράτος, ότι ο Φράγκος πλέον Πάπας είναι ακόμη ο Ρωμαίος Εθνάρχης των, και ότι ο Φράγκος πλέον “βασιλεύς των Ρωμαίων” είναι ο παραδοσιακός βασιλεύς των.
    Συγχρόνως οι Φράγκοι κατεδίκασαν ως αιρετικούς τους λεγόμενους “Γραικούς” και έτσι κατώρθωσαν όχι μόνον να αποκόψουν τους δυτικούς υπόδουλους Ρωμαίους από τους ελεύθερους ανατολικούς Ρωμαίους, αλλά και να τους διδάξουν να μισήσουν τους ανύπαρκτους “Γραικούς” και εις την πραγματικότητα ομοεθνείς Ρωμαίους.
    Δια τούτο κατήντησε δια τους Ευρωπαίους το όνομα Γραικός να σημαίνη “αιρετικός, κλέπτης, ψεύτης, αλήτης, αγύρτης και απατεών”. [ 10 ]
    Δηλαδή ο Αδαμάντιος Κοραής προυτίμησε το Γραικός με το οποίον μας κατέστρεψαν οι Φράγκοι και με το οποίον ύβριζον τότε “όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης”.
      
    θ) πλαστογραφία Ρωμηοσύνης και οι Νεογραικοί
    Επειδή είναι αδύνατον να πιστεύση κανείς ότι τέσσαρα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία απεσχίσθησαν από φραγκικόν Πατριαρχείον, που μόλις ενεφανίσθη το 1009, ηναγκάσθησαν οι Φράγκοι να πλαστογραφήσουν τον κάπως πιστευτότερον μύθον ότι τέσσαρα “γραικικά” Πατριαρχεία απεσχίσθησαν από λεγόμενον “ρωμαϊκόν”, αλλά εις την πραγματικότητα φραγκικόν Πατριαρχείον. Τον μύθον τούτον διδάσκουν και υποστηρίζουν οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ιστορικοί μέχρι σήμερον.
    Εγκαταλήψαντες οι Γραικύλοι του Κοραή τα ρωμαίϊκα ονόματατού έθνους απεδέχθησαν τουλάχιστον το σπουδαιότερον μέρος του φραγκικού τούτου μύθου. Δια τούτο επικρατεί εν Ελλάδι σήμερον μεταξύ των “μορφωμένων” να λέγεται η φραγκική ή λατινική Παπωσύνη ρωμαϊκή και τα τέσσερα πραγματικά ρωμαϊκά Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης, Αλεξανδρίας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων να λέγωνται γραικικά και ελληνικά, ακριβώς όπως ήθελαν πάντοτε οι Φράγκοι.
    Διερωτάται κανείς από ποίους και από που κατηυθύνεται η εθνική ημών παιδεία. Είναι δυνατόν να υπάρχη μεγαλύτερος θρίαμβος της Φραγκοσύνης επί της Ρωμηοσύνης απ’ αυτό.
    Τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά εγχειρίδια ισχυρίζονται ότι οι Φράγκοι απελευθέρωσαν τους Ρωμαίους της ιταλικής Ρωμανίας, μαζί με την ρωμαϊκήν των εκκλησίαν, από τους Γραικούς ή Βυζαντινούς και οι Νεογραικοί αδυνατούν να αντιμετωπίσουν ορθώς τα τοιαύτα ψεύδη διότι δεν ταυτίζουν πλέον τον εαυτόν των ως Ρωμαίοι με τους τότε Ρωμαίους της ιταλικής Ρωμανίας.
    Τον ίδιον ακριβώς τύπον προπαγανδιστικής ιστορίας εφαρμόζουν ευρωπαίοι εις Μέσην Ανατολήν, όπου εμφανίζονται οι Αραβες κατακτηταί ως απελευθερωταί των Ρούμ από τους Βυζαντινούς, ενώ οι ανύπαρκτοι Βυζαντινοί είναι Ρωμαίοι και οι Ρούμ είναι και αυτοί Ρωμαίοι εις την Αραβικήν και Τουρκικήν γλώσσαν.
    Ακόμη και οι βλαχόφωνοι και αρβανιτόφωνοι Ρωμαίοι εμφανίζονται ως εχθροί των “Γραικών” και καταδυναστευόμενοι από τους Βυζαντινούς και Φαναριώτας.
    Αλλά αποκηρύξας την ρωμαϊκότητά του και την διγλωσσίαν της Ρωμηοσύνης ο Νεογραικός δεν γνωρίζει πλέον πώς να αντιμετωπίση τα τοιαύτα ψεύδη.

     ι) υπόδουλοι στον εαυτόν μας
    Αλλά περιέργως οι συνταγματικώς εμφανισθέντες το 1822 Νέοι Έλληνες παίρνουν ετοίμην την ιστορίαν των από τας Μεγάλας Δυνάμεις και παρουσιάζονται ως κάποτε υπόδουλοι πρώτον εις τους Ρωμαίους και ακόμη εις τους ανύπαρκτους Βυζαντινούς.
    Δηλαδή εφθάσαμεν και ημείς, με την υποδούλωσίν μας εις την ευρωπαϊκήν και ρωσικήν ιστορικήν επιστήμην, να γίνωμεν εχθροί του εαυτού μας.
    Ο δημοφιλέστερος εκπρόσωπος της γραμμής ταύτης είναι ίσως ο Νίκος Τσιφόρος. Εις το βιβλίον του “Εμείς και οι Φράγκοι” γράφει μεταξύ άλλων τα εξής περίεργα, “Πάει το Βυζάντιο, πάει κι’ όλη η Ελλάδα με τα τρία της θέματα (στά χέρια των Φράγκων), κακομοίρα και βασανισμένη η Ηπειρωτική Ελλάδα, άλλαξε αφέντες”. [ 11 ]

     ια) συμφωνία Νεογραικών και Τούρκων
    Το πόσον επιζήμιος υπήρξεν η επίσημος αποβολή της Ρωμηοσύνης φαίνεται σαφώς όχι μόνον εις το Κυπριακόν, αλλά την στιγμήν αυτήν και εις το Αιγαίον.
    Επροπαγάνδιζον οι Τούρκοι και ξένοι ότι η Κύπρος, ενώ ήτο επαρχία ρωμαϊκή και βυζαντινή, ουδέποτε υπήρξε μέρος της Ελλάδος.
    Παρομοίως επί μήνας τώρα οι Τούρκοι προπαγανδίζουν, περισσότερον αποτελεσματικώς απ’ ό,τι νομίζομεν, ότι και το Αιγαίον ουδέποτε ήτο μέρος της Ελλάδος. Δηλαδή οι Έλληνες δεν απελευθέρωσαν, αλλά κατέκτησαν το Αιγαίον από την Τουρκίαν. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι επήραν το Αιγαίον, όχι από τους Έλληνας, αλλά από τους Ρωμαίους ή Βυζαντινούς, εις τους οποίους οι Έλληνες ήσαν υπόδουλοι.
    Διερωτάται κανείς τί διαφορά υπάρχει μεταξύ της Τουρκικής ταύτης παρουσιάσεως της ιστορίας μας και αυτής των σούπερ αρχαίων Ελλήνων τύπου Τσιφόρου.
    Βάσει της γραμμής υποστηρίζεται από ξένους ότι η αρχή της απελευθερώσεως των Ελλήνων υπήρξεν η πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως εις τους Τούρκους.
      
    ιβ) υπό τα ράκη της Ρωμηοσύνης
    Δριμείαν επίθεση κατά του Παλαμά έκαμεν ο Νικόλαος Γ. Πολίτης με το άρθρον του “Έλληνες ή Ρωμιοί”. Ο Πολίτης δέχεται ότι εξηφανίσθη ως εθνικόν όνομα το όνομα το Έλλην, διότι εταυτίσθη με το ειδωλολάτρης και ότι προ της αλώσεως ενεφανίσθη πάλιν. Όμως δεν ερριζώθη, λέγει ο Πολίτης, διότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον διοικούσε ως εθναρχία το πλήθος των Ρωμαίων των Βαλκανίων, της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής. [ 12 ]
    Ακολουθών τα συντάγματα της τότε Ελλάδος ο Πολίτης ταυτίζει τους Έλληνας όχι με τους Ρωμαίους, αλλά μόνον με τους κατοίκους της Ελλάδος του 1901. [ 13 ] Παρουσιάζει μαρτυρίας όπου φαίνεται σαφώς ότι οι Ρωμαίοι της ανατολικής Ρωμανίας γνωρίζουν καλώς και είναι υπερήφανοι ότι είναι απόγονοι όχι μόνον των αρχαίων Ρωμαίων, αλλά και των Ελλήνων, και νομίζει ότι αι μαρτυρίαι αυταί αποδεικνύουν ότι οι Ελληνες της τότε Ελλάδος είναι γνήσιοι απόγονοι μόνον των αρχαίων Ελλήνων.
    Είς υποστήριξιν του Σωτηριάδη εναντίον του Παλαμά ο Πολίτης ισχυρίζεται ότι “… το ελληνικόν έθνος ανακτήσαν το αληθές εθνικόν όνομά του, κατεδίκασε το επείσακτον όνομα του Ρωμιού, προσδώσαν εις αυτό ονειδιστικήν σημασίαν”. [ 14 ] Και κατακλείει την επίθεσιν του κατά του Παλαμά ως εξής: “Ας μη επιμένη λοιπόν ζητών να μένη κρυμμένη πάντοτε υπό τα ράκη της Ρωμιοσύνης η βασίλισσα Ελλάδα”. [ 15 ]
    Ο Παλαμάς δεν απήντησε και εξηγεί τον λόγον, “Αν απεσιώπησα, απεσιώπησα γιατί τόπο δεν είχα στο “Άστυ” που με φιλοξένησε, χίλια δύο χαρακτηριστικά κομμάτια, και πεζά και στίχους, που μέσα τους αστράφτει και βροντά, όχι ο Έλλην, αλλά ο Ρωμιός”. [ 16 ] Δηλαδή τον εφίμωσαν.
      
    ιγ) πόθεν το πρόβλημα που τα συμφέροντα
    Πρέπει να τονισθεί ότι ο Κωστής Παλαμάς εκπροσωπεί ακραιφνώς τας ιστορικάς θέσεις και τα πραγματικά συμφέροντα της Ρωμηοσύνης, ενώ ο Σωτηριάδης και ο Πολίτης, ακολουθούντες τον Κοραή, εκπροσωπούν την από τον 9ον αιώνα εγκαινιασθείσαν προπαγάνδαν της Φραγκοσύνης κατά της Ρωμηοσύνης, ως εν ολίγοις την περιεγράψαμεν.
    Δηλαδή το εθνικόν πρόβλημα που συνεζητείτο μεταξύ Παλαμά, Σωτηριάδη και Πολίτη το 1901 εξ αιτίας της “Ιστορίας της Ρωμιοσύνης” του Εφταλιώτη δεν προέκυψεν μόνον ως αποτέλεσμα της ιδρύσεως του νέου ελλαδικού κράτους μέσω του συντάγματος του 1822.
    Ούτε και είναι δημιούργημα της επισήμου γλώσσης ως φαίνεται να πιστεύουν ο Παλαμάς, ο Εφταλιώτης και άλλοι δημοτικισταί. Η λεγόμενη καθαρεύουσα ήτο η επικρατούσα γλώσσα των Ρωμαϊκών Πατριαρχείων και της Εκκλησίας γενικώς, ως και των Φαναριωτών και πολλών λογίων της εκτός Ελλάδος Ρωμηοσύνης. Ήτο η γλώσσα ενότητος μεταξύ των πολλών τοπικών διαλέκτων. Μόνον εις την Ελλάδα συνεδέθη η καθαρεύουσα με τα ονόματα Έλληνες και Ελληνισμός διότι οι Νεογραικοί ενόμιζον ότι χρησιμοποιούντες αυτήν αποδεικνύουν εις όλον τον κόσμον ότι είναι αμιγείς αρχαίοι Έλληνες.
    Αντιθέτως η κατάργησις των εθνικών ονομάτων της Ρωμηοσύνης εσχεδιάσθη και προωθήθη υπό των Φράγκων, επεξετάθη βαθμηδόν εις τους λοιπούς Ευρωπαίους και τελικά στους Ρώσσους, και “περιέργως” ενεφανίσθη εις τον νεογραικικόν κύκλον του Αδαμάντιου Κοραή και συμπεριελήφθη “παραδόξως” εις το σύνταγμα του 1822 ως και εις τα μετέπειτα συντάγματα.
      
    ιδ) Ρωμαίοι, Έλληνες και τα συντάγματα
    Το ελληνικόν έθνος, κατά τα εν λόγω συντάγματα, δεν είναι έθνος ήδη υπάρχον εκ του οποίου τινές επαναστάτησαν και άλλοι δεν επαναστάτησαν. Έλληνες είναι οι επαρχιώται αυτόχθονες της παλαιάς ρωμαίϊκης επαρχίας της Ελλάδος. Δηλαδή το επαρχιακόν όνομα έγινε εθνικόν. Είς τους επαναστήσαντες εις άλλα μέρη Ρωμαίους εδόθη το δικαίωμα να γίνουν Έλληνες, αλλά μόνον όταν έρθουν και εγκατασταθούν μονίμως εις την Ελλάδα. Επομένως οι εκτός της Ελλάδος Ρωμαίοι δεν θεωρούνται συνταγματικώς Έλληνες διότι επολέμησαν, αλλά μόνον όταν και εφ’ όσον έλθουν και κατοικήσουν εις την Ελλάδα.
    Πρέπει να σημειωθεί δεόντως ότι δεν έκαμνεν εντύπωσιν εις τους άλλους Ρωμαίους ότι οι Έλληνες της τότε Ελλάδος ωνόμασαν συνταγματικώς μόνον τον εαυτόν τους Έλληνας, εφ’ όσον τούτο ήτο επαρχιακόν και όχι εθνικόν όνομα. Εσκανδάλισε το γεγονός ότι οπαδοί του Κοραή ειργάσθησαν με φανατισμόν να ξηλώσουν την Ρωμηοσύνην και να χωρίσουν την αυτοδημιούργητον νέαν Εκκλησίαν της Ελλάδος από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ωσάν να μην είναι ορθόν Έλληνες να ανήκουν εις Ρωμαίον Πατριάρχην.
      
    ιε) τα πρωτόκολλα των Τριών Δυνάμεων
    Εις την Εθνοσυνέλευσιν που φέρει ως όνομα την 3ην Σεπτεμβρίου 1843 μία ισχυρά παράταξις πληρεξουσίων έκαμεν αγώνα δια να αφαιρεθή το δικαίωμα να γίνουν Έλληνες οι Ρωμαίοι εκείνοι που επολέμησαν το 1821 με 1829, αλλά δεν είχον μεταναστεύσει ακόμη εις την Ελλάδα.
    Το ότι αι Μεγάλαι Δυνάμεις επέβαλαν την γραικοφραγκικήν γραμμήν του Αδαμαντίου Κοραή και έδωσαν την χαριστικήν βολήν εις την ρωμαίϊκην γραμμήν του Ρήγα του Βελεστινλή, φαίνεται σαφώς από τα λεχθέντα εις τα πρακτικά.
    Ο Ιωάννης Κωλέττης είπε τα εξής, “Πρωτόκολλα των τριών δυνάμεων έδωκαν ημίν την ανεξαρτησίαν, εις δε τους εκτός της Ελλάδος μείναντας αδελφούς, τους επίσης ως ημάς αγωνισαμένους τον ιερόν αγώνα, το δικαίωμα της μεταναστεύσεως, εν τη Ελλάδι. Οι αδελφοί ούτοι έλαβαν τα όπλα, ηγωνίσθησαν… ου μόνον κατά τας επαρχίας της Ελλάδος αλλά και κατά την Ευρωπαϊκήν Τουρκίαν και Ασίαν, διότι και εκεί το άσμα του Ρήγα ηκούσθη… Ταύτα τα κατορθώματα δεν ελάνθασαν την Ευρώπην, και δια τούτο αι Δυνάμεις έδωκαν το δικαίωμα της μεταναστεύσεως εις τας απολειφθείσας εκτός της Ελλάδος επαρχίας. Τούτων ούτως εχόντων, δυνάμεθα να θέσωμεν διάκρισιν τινα, τις εστιν Έλλην, και τις ουκ έστιν Έλλην; … αι κατά την Τουρκίαν ελληνικαί πρεσβείαι έχουσι πόνους και μόχθους καθ’ εκάστην εις το να προστατεύωσι τους Έλληνας ομοθρήσκους. Αλλά του λοιπού πώς θέλουσι δυνηθή να υπερασπίσωσιν αυτούς, των οποίων τα πολιτικά δικαιώματα αμφισβητούνται, οίτινες δεν κρίνονται πλέον Έλληνες;” [ 17 ]
    Εις αυτά ρίπτει φως ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, “Ας προσέξωμεν, μήπως προσβάλλοντες ουσιώδες μέρος των πρωτοκόλλων, τα οποία έθεσαν τας βάσεις της πολιτικής ανεξαρτησίας μας και έδωσαν το δικαίωμα της μεταναστεύσεως, προσβάλλωμεν το όλον. Η οθωμανική αρχή δεν ανεγνώρισε με ευχαρίστησιν τους μετανάστας ως Έλληνας, διαφιλονεικήσαμεν μετ’ αυτής τόσα έτη, και δυνάμει πρωτοκόλλων και πολλών κόπων το εκατορθώσαμεν, και ήδη τί θέλομεν είπει εις αυτήν, όταν ημείς αυτοί αρνούμεθα τον εθνισμόν των;” [ 18 ]
    Λοιπόν αι Τρείς Δυνάμεις και η Τουρκία (διά να προστατεύση τα συμφέροντά της) επέβαλαν μέσω των εν λόγω πρωτοκόλλων την συνταγματικήν διάκρισιν μεταξύ Ελλήνων και Ρωμαίων, Ελληνισμού και Ρωμηοσύνης.
      
    ιστ) διαμαρτυρία Παλαμά
    Δια τούτο παραπονείται ο Παλαμάς, “Κ’ έτσι, σε νέο μαρτύρεμα, ο Ρωμιός φορτώθηκε στη ράχη του τις ξένες αμαρτίες των συνταγματικών Ελλήνων”.
    Διαμαρτυρόμενος κατά της διαστροφής της ιστορίας της Ρωμηοσύνης υπό των Νεογραικών ο Κωστής Παλαμάς υπεστήριξεν όχι μόνον το δικαίωμα αλλά και το καθήκον του Εφταλιώτη να χρησιμοποιή το Ρωμιός και Ρωμιοσύνη, αντί του Έλλην και Ελληνισμός, αφού αυτά είναι τα πραγματικά μας εθνικά ονόματα κατά τον μεσαίωνα και την Τουρκοκρατίαν.
    Τονίζει ο Παλαμάς, “Βαπτιστικός του κλασσικού Ρωμαίου της Ρώμης, από τον καιρό του Ιουστινιανού ως τον καιρό του Ρήγα του Βελεστινλή, ο ίδιος έμεινε, ξεχωρισμένος, ο ίδιος πάντα, μέσα από το δανεικό του όνομα, που τόκαμε δικό του, ο Ρωμαίος της Πόλης, ο Ρωμιός ο ραγιάς, ο Ρωμιός ο αδούλωτος, ο Ρωμιός ο Έλλην… Και αφού η Ιστορία του κ. Εφταλιώτη δεν είναι για τον Έλληνα του Περικλή, μήτε για τον Έλληνα του μεγάλου Αλεξάνδρου, ο ευσυνείδητος ιστοριοπλέχτης δεν μπορούσε παρά για τον Ρωμιό και για την Ρωμιοσύνη να μιλήση, που δεν είναι και τα δύο παρά τα νέα ονόματα του Έλληνος και του Ελληνισμού. Το θέλησε η ιστορική ακριβολογία”. [ 19 ]
     ιζ) που και πότε άρχισεν η Ρωμηοσύνη
    Δια τον Εφταλιώτη όμως δεν εμφανίζεται η Ρωμηοσύνη με τον Ιουστινιανόν, αλλά κυρίως κατά την εποχήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Καίσαρας τούτος, γράφει ο Εφταλιώτης, “αφίνει τη δοξασμένη του Ρώμη, και με το σταυρό στο χέρι και στην καρδιά κατεβαίνει και στήνει άλλη, πιο δυνατή και πιο δυσκολόπαρτη Ρώμη στην καταφρονεμένη μας την Ανατολή. Κ’ έτσι, αν έγινε ο Ελληνισμός όργανο του Χριστιανισμού, έγινε όμως κι ο Χριστιανισμός, καθώς κι όσα έκαμε ο Μέγας ο Κωνσταντίνος για να στερεώση το κράτος του, αφορμή να ξαναγεννηθή ο Ελληνισμός. Επειδή τότες μαζεύτηκαν τα παλιά και νέα συστατικά που και ζύμωσαν κ’ έπλασαν την καθαυτό Ρωμιοσύνη”. [ 20 ]
    Ακολουθών τον Γερμανόν Κρουμπάχερ ο Παλαμάς δέχεται ότι ο Ρωμηός είναι ο ίδιος από τον καιρόν του Ιουστινιανού διότι τάχα τότε το όνομα Ρωμαίος άλλαξε σημασίαν και έκτοτε αντί να σημαίνη τον Λατίνον, σημαίνει τον Γραικόν. [ 21 ]
      
    ιη) ευρωπαϊκός ρατσισμός και οι Νεογραικοί
    Οι Γερμανοί ειδικώς και οι Ευρωπαίοι γενικώς έχουν μίαν φυλετικήν και ρατσιστικήν αντίληψιν περί εθνών η οποία κατά τον μεσαίωνα επήρε την μορφήν των ταξικών διακρίσεων μεταξύ των εκ γενετής και κατά φύσιν ευγενών Φράγκων και Νορμανδών κατακτητών και των κατά φύσιν και εκ γενετής κατακτηθέντων δουλοπαροίκων. Μετά την γαλλικήν επανάστασιν η αντίληψις αυτή περί εθνών επήρε την μορφήν του φυλετικού εθνικισμού που ταυτίζει κάθε έθνος με μίαν γλώσσαν.
    Έτσι φαντάζονται τους αρχαίους Ρωμαίους ως μίαν λατινόφωνον φυλήν που έγινεν η τάξις των ευγενών διοικητών και τους Γραικούς ως μίαν γραικόφωνον φυλήν που έγινεν η τάξις των δουλοπαροίκων ή κατακτηθέντων. Όταν διοικούν οι Λατίνοι η αυτοκρατορία είναι ρωμαϊκή. Όταν μετά διοικούν οι Γραικοί η αυτοκρατορία λέγεται ρωμαϊκή, αλλά εις την πραγματικότητα είναι γραικική.
    Ακριβώς τέτοιαν ρατσιστικήν αντίληψιν περί εθνότητος εισήγαγον οι Γραικοί εις τον χώρον της Ρωμηοσύνης και ούτως εταύτισαν κάθε γλώσσαν με ξεχωριστόν έθνος ώστε να ημπορέσουν αι Μεγάλαι Δυνάμεις να αντικαταστήσουν την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν, όχι με την Ρωμηοσύνην του Ρήγα του Βελεστινλή, αλλά με μικρά Κρατίδια, καχεκτικά και δούλα των  
      
    ιθ) Ρωμηοσύνη δίγλωσσος μέχρι σήμερον
    Ποτέ δεν ηδυνήθησαν οι Φράγκοι και οι ακολουθούντες αυτούς Ευρωπαίοι και Ρώσοι να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν Ρωμαίοι να γίνουν Έλληνες και Έλληνες να γίνουν Ρωμαίοι, να συγχωνευθούν εις έν έθνος με ελληνικόν πολιτισμόν και να έχουν αντί μίαν γλώσσαν δύο, ως περίπου έχουν οι Ελβετοί σήμερον.
    Είναι γνωστόν ότι η Ρωμηοσύνη έχει δύο επισήμους γλώσσας, την λατινικήν και την ελληνικήν. Η λατινική λέγεται ρωμαϊκά και επεκράτησεν η ελληνική να λέγεται ρωμαίϊκα. Το ίδιο όνομα με ένα ιώτα σημαίνει λατινικά και με δύο ιώτα ελληνικά και έτσι δηλώνει τας δύο γλώσσας της Ρωμηοσύνης.
    Αλλά η Ρωμηοσύνη είναι μέχρι σήμερον δίγλωσσος. Τούτο διότι τα βλάχικα είναι νεολατινικά ή νεορωμαϊκά και τα αρβανίτικα είναι κατά 50% λατινικά και 25-30% ελληνικά. Πρό ετών ήτο σύνηθες φαινόμενον Ρωμαίοι των Βαλκανίων να είναι δίγλωσσοι και πολλάκις τρίγλωσσοι. Ως πρώτη γλώσσα επικρατούσαν τα ρωμαίϊκα. Η μεγαλυτέρα ομάς επαναστατών του 1821 ήσαν οι Αρβανίται Ρωμαίοι εκ των οπίων πολλοί ούτε καν εγνώριζαν τα ελληνικά.
    κ) οι Ρωμαίοι εξελληνίσθησαν π.Χ.
    Η διγλωσσία των Ρωμαίων εμφανίζεται εις την οθόνην της ιστορίας εις τα πρώτα γραπτά μνημεία της ρωμαϊκής ιστορίας και μαρτυρεί ότι οι Ρωμαίοι πρόγονοί μας είναι αναπόσπαστον μέρος του ελληνικού πολιτισμού πολύ πριν από τον Μέγα Ιουστινιανόν και πολύ πριν από τον Μέγα Κωνσταντίνον.
    Ήδη 700 περίπου χρόνια πριν ο Μέγας Κωνσταντίνος μεταφέρη την Ρώμην εις την Ανατολήν, δηλαδή ήδη κατά τον 4ον αιώνα π.Χ. ο μαθητής του Πλάτωνος ο Ηρακλείδης ο Ποντικός αποκαλεί την Ρώμην “πόλιν ελληνίδα Ρώμην”.
    Ο πρώτος εις την ιστορίαν γράψας εις την λατινικήν γλώσσαν ήτο ο Έλλην Λίβιος Ανδρόνικος. Κατά τον 3ον αιώνα μετέφρασε τον Όμηρον δια να τον χρησιμοποιήση ο ίδιος, ως διδακτικόν κείμενον της λατινικής και της ελληνικής γλώσσης δια τους Ρωμηούς μαθητάς του. Μετέφρασε και άλλα έργα εκ του ελληνικού και έγραψε πρωτοτύπως τα πρώτα ρωμαϊκά θεατρικά έργα και ποιήματα. Έτσι επεκράτησεν ευθύς εξ αρχής οι εγγράμματοι Ρωμαίοι να εκμανθάνουν την ελληνικήν ως πρότυπον των Ρωμαϊκών γραμμάτων. Έκτοτε ουδέποτε έπαυσεν η διγλωσσία να κατευθύνη την εξέλιξιν του ελληνικού πολιτισμού των Ρωμαίων.
    Οι δύο πρώτοι ιστορικοί της Ρώμης, ο Fabius Pictor και ο Cincius Alimentus ήσαν Ρωμαίοι, οι οποίοι περί το 200 π.Χ. έγραψαν ελληνιστί και όχι λατινιστί τας ιστορίας των.
    Από το 150 π.Χ. όλοι οι μορφωμένοι Ρωμαίοι εγνώριζον καλώς πλέον την ελληνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν.
    Μετ’ ολίγον και οι κατ’ αρχήν διστακτικοί έναντι των ελληνικών αγροικώτεροι Ρωμαίοι προύχοντες ηναγκάσθησαν τελικώς να εκμάθουν την ελληνικήν δια το εμπόριον και δια την διοίκησιν των ελληνικών επαρχιών.
    Από του 1ου αιώνος π.Χ. επεκράτησεν η παράδοσις οι Ρωμαίοι αριστοκράται, δια να ολοκληρώσουν την μόρφωσιν των, να σπουδάζουν εις την Ελλάδα.
    Το 91 π.Χ. ήρχισεν ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Λατίνων. Ένα χρόνο πρίν, το 92 π.Χ., οι Ρωμαίοι έκλεισαν τα λατινικά σχολεία ρητορικής και έτσι υπεχρέωσαν τους εν Ρώμη φοιτητάς να σπουδάσουν μόνον εις τα ελληνικά σχολεία. Εν καιρώ ήνοιξαν πάλιν τα λατινικά σχολεία και ετονώθη η χρήσις της λατινικής εφ’ όσον εχρησιμοποιήθησαν οι Λατίνοι δια την αποίκισιν νέων δυτικών επαρχιών.
    Κατά την ιδίαν εποχήν κατηργήθη η θέσις του μεταφραστού εις την Ρωμαϊκήν σύγκλητον και έκτοτε επετράπη η άνευ μεταφράσεως χρήσις της ελληνικής εκ μέρους των εξ Ανατολής επισκεπτών ομιλητών, διότι όλοι οι Ρωμαίοι προύχοντες εγνώριζον απταίστως πλέον την ελληνικήν.
    Σχεδόν όλοι οι αυτοκράτορες εγνώριζον ελληνικά, αλλά μεταξύ αυτών οι Ιούλιος Καίσαρ, Αύγουστος Καίσαρ, Τιβέριος, Νέρων, Βεσπασιανός, Τραϊανός, Ανδριανός, Μάρκος Αυρήλιος και άλλοι είχον εξαιρετικήν γνώσιν της ελληνικής. Ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Τιβέριος και ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψαν ελληνικά έργα.
    Οι διαπρεπέστεροι Ρωμαίοι συγγραφείς που έγραψαν και ελληνιστί είναι ο Κικέρων, ο Γερμανικός και ο Σουητώνιος.
    κα) και ο λαός της Ρώμης ωμιλούσε ελληνικά
    Κατά τον 1ον και 2ον αιώνα του Χριστιανισμού ήτο σύνηθες πλέον φαινόμενον οι εν Ρώμη Ρωμαίοι να είναι εις την ελληνικήν γλώσσα μητροδίδακτοι αφούθ είχε γίνει γλώσσα του σπιτιού.
    Ο Ρωμαίος απόστολος Παύλος έγραψε την προς Ρωμαίους επιστολήν του ελληνιστί. Τρανή απόδειξις ότι ο λαός της Ρώμης ωμιλούσε την ελληνικήν.
    Η λειτουργία της εκκλησίας της Ρώμης ετελείτο ελληνιστί μέχρι του 4ου αιώνος. Άλλη τρανή απόδειξις ότι η ελληνική ήτο η γλώσσα του πλήθους.
    Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί συγγραφείς των δυτικών επαρχιών και οι επίσκοποι της Ρώμης έγραψαν ελληνιστί.
    Η ελληνική γλώσσα ήτο τόσον διαδεδομένη ώστε παρεκινήθη ο μη εκ Ρωμαίων και εκτός Ρώμης γεννηθείς Λατίνος σατυριστής Ιουβενάλιος να γράψη, “δέν δύναμαι να υποφέρω την Πόλιν γραικικήν.” NON POSUM FERRE … GRAECAM URBEM.
    Η ελληνική γλώσσα ήτο η επικρατούσα εις όλην την περιοχήν της Ρώμης μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνος, ότε εξησθένησε μόνον διότι μετεφέρθη η Ρώμη εις την ανατολήν αφού μετώκησεν σχεδόν ολόκληρος η Πόλις. Το κενόν που εδημιουργήθη επληρώθη, ως επί το πλείστον, από λατινοφώνους Ρωμαίους και δια τον λόγον αυτόν εντός 50 ετών υπεχρεώθη ο Πάπας Δάμασος να εισαγάγη περισσότερα λατινικά εις την λατρείαν της Πρεσβυτέρας Ρώμης.
    Εξ όλων των ανωτέρω, αλλά και από άλλα πολλά, φαίνεται σαφώς ότι η Πρεσβυτέρα Ρώμη εταυτίσθη με τον ελληνικόν κόσμον και πολιτισμόν πολλούς αιώνας πριν από τον Μέγαν Κωνσταντίνον.
    κβ) ο Ρωμηός ο ίδιος από π.Χ.
    Με μεγάλην χαράν θα ήκουεν ο Κωστής Παλαμάς από την σύγχρονον έρευναν περί της ελληνικότητος της Πρεσβυτέρας Ρώμης ότι παρεσύρθη από την ευρωπαϊκήν του μεσαίωνος αντίληψιν του Κρούμπαχερ. Και ο Εφταλιώτης συνέλαβεν, αλλά όχι πλήρως το μέγεθος του εξελληνισμού της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αφού οι Ρωμαίοι είχον γίνει κάτι πολύ περισσότερον από Φιλέλληνες, ως τους παριστάνει. Ορθά είναι τα λεχθέντα τον 4ον αιώνα π.Χ. υπό του Ηρακλείδου του Ποντικού και πάλιν τον 1ον αιώνα μ.Χ. υπό του Ιουβεναλίου, ότι η Ρώμη είναι “πόλις ελληνίς”.
    Δηλαδή ο Ρωμηός είναι ο ίδιος και ο ίδιος έμεινεν όχι μόνον από την εποχήν του Ιουστινιανού, όχι μόνον από την εποχήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αλλά τουλάχιστον από την εποχήν των αποστόλων Πέτρου και Παύλου εις την Ρώμην και ίσως από την εποχήν που τα Ρωμηόπουλα έγιναν μαθηταί του Έλληνος Λιβίου Ανδρόνικου, του πρώτου διδασκάλου της Ρωμηοσύνης.
    κγ) ουδέποτε λατινική, ουδέποτε γραικική, πάντα ρωμαίϊκη
    Η εθνική μας ιστορία και νομοθεσία αποδεικνύουν ότι η Ρώμη ως πόλις – κράτος ουδέποτε εταυτίζετο ούτε με τους Λατίνους ούτε με την λατινικήν γλώσσαν. Δια τον λόγον αυτόν το 92 π.Χ. οι Ρωμαίοι έκλεισαν τα λατινικά σχολεία, δια να φοιτήσουν τα παιδιά των μόνον εις τα ελληνικά.
    Οι Ρωμαίοι ουδέποτε είχον λατινικήν εθνικήν συνείδησιν. Δεν ήσαν λατίνοι. Ήσαν και είναι Ρωμαίοι. Δεν ήσαν λατινόφωνοι, αλλά δίγλωσσοι – λατινόφωνοι και ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι και αρβανιτόφωνοι.
    Έχοντες υπ’ όψιν το γεγονός τούτο πρέπει να χαρακτηρίσωμεν τον και εν Ελλάδι σήμερον επικρατούντα φραγκικόν ισχυρισμόν ότι η ρωμαϊκή βασιλεία έγινεν από λατινική γραικική και ως εκ τούτου βυζαντινή, όχι μόνον μύθον, αλλά και απάτην κακοήθη, αφού ουδέποτε ήτο λατινική, ουδέποτε έγινε γραικική και αφού η ήδη εξελληνισθείσα Ρώμη μετεφέρθη εις την Ανατολήν και αφού ο λαός της Ρωμηοσύνης παραμένει δίγλωσσος ως ήτο πάντοτε. Εξ αλλου, όπως είδομεν, είναι πλάνη ότι εξελληνίσθη η ρωμαϊκή βασιλεία. Ήδη η ρωμαϊκή δημοκρατία είχε πλήρως εξελληνισθή, πριν γεννηθή εξ αυτής η ρωμαϊκή βασιλεία.
    κδ) ο Παλαμάς υποστηρίζει τα πραγματικά μας ονόματα
    Υπεραμυνόμενος του καθήκοντος του Εφταλιώτη να χρησιμοποιή τα πραγματικά εθνικά μας ονόματα, ο Παλαμάς δεν δέχεται ως μη ρωμαϊκήν την βασιλείαν της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και εις τούτο δικαιώνει πλήρως τον Εφταλιώτη.
    Και πράγματι ουδέποτε και ουδαμού εις τας εθνικάς μας πηγάς διακρίνεται η υπό των Φράγκων πλαστογραφηθείσα ανύπαρκτος βυζαντινή αυτοκρατορία από την ρωμαϊκήν βασιλείαν. Οι πρόγονοί μας εγνώριζον μόνον ότι ήσαν πολίται του κράτους με το όνομα Ρωμανία, ασχέτως του μεγέθους αυτού και ασχέτως που ευρίσκετο η πρωτεύουσα.
    κε) Ρωμανία – Ρούμελη
    Εις τα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου η Ρωμανία συμπεριελάμβανε ολόκληρον τον μεσόγειον χώρον, που σήμερον καλύπτει την Αγγλίαν, όπου εστέφθη Καίσαρ, την Ιρλανδίαν, Πορτογαλίαν, Ισαπνίαν, Γαλλίαν, το Βέλγιον, την κοιλάδα του Ρήνου, Βαυαρίαν, Αυστρίαν, Ουγγαρίαν, Ιταλίαν, τα Βαλκάνια, την Μικράν Ασίαν, τας ρωσικάς παραλίας του Ευξείνου Πόντου, τον Λίβανον, την Συρίαν και όλην την Βόρειον Αφρικήν από την Αίγυπτον μέχρι το Μαρόκο.
    Η τουρκική απόδοσις του κρατικού μας ονόματος Ρωμανία είναι το όνομα Ρούμελη. Τα ιστορικά δικαιώματα της Ρωμηοσύνης φαίνονται σαφώς από την χρήσιν του ονόματος τούτου υπό των Τούρκων. Πρό της αλώσεως οι Τούρκοι ωνόμαζον Ρούμελην όλας τας ελευθέρας εκτάσεις της Μικράς Ασίας και της Ευρώπης, αι οποίαι διοικούντο υπό του βασιλέως των Ρωμαίων. Αλλά και μέχρι των αρχών του αιώνος τούτου οι Τούρκοι ωνόμαζον Ρούμελην ολόκληρον το ευρωπαϊκόν μέρος της αυτοκρατορίας των, δηλαδή τα Βαλκάνια. Καθ’ όλην την ιστορίαν των οι Τούρκοι διετήρησαν και το όνομα Κωνσταντινούπολις. Παραδόξως, ενώ οι Τούρκοι διετήρησαν το όνομα Ρούμελη, οι Νεογραικοί το κατήργησαν.
    κστ) συμμαχία Κομιτατζήδων και Νεογραικών
    Υπό την ηγεσίαν του ρωσικού πανσλαυϊσμού οι Σλαύοι έκαμαν μέγαν αγώνα να σταματήσουν την χρήσιν του ονόματος Ρωμαίος μεταξύ του πληθυσμού της Μεγάλης Βαλκανικής Ρούμελης, δια να αποδείξουν ότι το όνομα Ρούμελη, το οποίον σημαίνει η χώρα των Ρωμαίων, δεν αντιστοιχεί προς την πραγματικήν σύνθεσιν της Μεγάλης ταύτης Ρούμελης. Εξαιρετικήν προς τούτο δραστηριότητα επέδειξαν οι Κομιτατζήδες του εκ Ρωμαίων και υπό Ρώσων δημιουργηθέντος νέου έθνους των Βουλγάρων.
    Παραδόξως όμως οι εχθροί της Ρωμηοσύνης εκαλλιέργησαν εν Ελλάδι ένα αφελή και ανόητον σύμμαχον, το δουλοπρεπές εις την Φραγκιάν και Ρωσίαν νεογραικικόν πνεύμα το οποίον εκυριάρχησεν από το 1822. Εμφορούμενον τούτο από την τότε ευρωπαιοφραγκικήν και ρωσικήν παρερμηνείαν, προκατάληψιν και περιφρόνησιν δια την Ρωμηοσύνην και από αφοσίωσιν εις την ευρωπαϊκήν περί αρχαίων Ελλήνων αντίληψιν και δημιουργούν εις τους Ρωμηούς φανατισμόν ενός τευτονικού τύπου ρατσισμού, με την σκέψιν ότι είναι απόγονοι μόνον των αρχαίων Ελλήνων, εκηρυττεν εις τους ελλαδικούς Ρωμηούς ότι δεν πρέπει να λέγωνται εις το εξής Έλληνες και Ρωμαίοι, όπως υπεστήριζεν ο Παλαμάς, αλλά μόνον Έλληνες.
    κζ) διάλυσις της Ρωμηοσύνης του Ρήγα του Βελεστινλή
    Το αποτέλεσμα της γραμμής αυτής ήτο η διάσπασις της Ρωμηοσύνης, η αφομοίωσις των εκτός Ελλάδος Ρωμαίων υπό τεχνητώς δημιουργηθεισών πολιτικών, εθνικών και εκκλησιαστικών καταστάσεων, η καταστροφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις τα Βαλκάνια και ο αφανισμός της ρωμαίϊκης γλώσσης από την Μέσην Ανατολήν, την Τουρκίαν, την Ρωσίαν και τα Βαλκάνια, αφού οι Ρωμαίοι των περιοχών αυτών ολίγον κατ’ ολίγον συνήθισαν εις την προπαγάνδαν ότι εν Ελλάδι υπάρχει Ελληνισμός και όχι Ρωμηοσύνη, υπάρχουν Γραικοί και όχι ομοεθνείς των Ρωμηοί, οι οποίοι ομιλούν γραικικά και όχι ρωμαίϊκα.
    Η ολοκλήρωσις της καταστροφής της εκτός της Ελλάδος Ρωμηοσύνης επήλθεν με την επικράτησιν του φραγκικής προελεύσεως ονόματος “βυζαντινόν” δια κάθε τι ρωμαίϊκον. Οι εναπομείναντες Ρωμαίοι εις Μέσην Ανατολήν και τα Βαλκάνια δεν γνωρίζουν πλέον, ότι οι κακώς σήμερον λεγόμενοι Βυζαντινοί είναι το ίδιο πράγμα με τον εαυτόν των. Δηλαδή δεν γνωρίζουν ότι οι ανύπαρκτοι Βυζαντινοί λέγονται ελληνιστί μεν Ρωμαίοι και Ρωμηοί, λατινιστί Ρωμάνοι και αραβοτουρκιστί Ρούμ.
    Ούτω το σύνταγμα του 1822 έθεσε τα θεμέλια δια την παραμόρφωσιν του άσματος των Ρωμαίων του Ρήγα του Βελεστινλή και εσήμανε την αρχήν του τέλους του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όπερ και εισήλθε πλέον εις την φάσιν του ολοκληρωτικού σχεδόν αφανισμού του. Το νεογραικικόν πνεύμα των Μεγάλων Δυνάμεων, χωρίς ίσως να καταλάβουν οι εν Ελλάδι φορείς του που θα καταλήξη, κατώρθωσε να καταφέρη κατά της Ρωμηοσύνης και της επισήμου γλώσσης αυτής τα καίρια εκείνα πλήγματα, τα οποία η Φραγκιά και η Τουρκιά ούτε καν εφαντάσθησαν ότι είναι ποτέ δυνατόν να επιτευχθούν και μάλιστα τόσον αστραπιαίως, εντός 150 μόνον ετών.
    κη) αφιλοπάτριδες οι Νεογραικοί
    Επομένως δεν είναι η “Ιστορία της Ρωμηοσύνης” του Εφταλιώτη που δείχνει έλλειψιν φιλοπατρίας, αλλά η εκ μέρους των Νεογραικών προδοσία της Ρωμηοσύνης.
    Δεν γνωρίζω εάν σήμερον θα ημπορούσε κανείς να πη ότι το Ρωμηός έχει την “ονειδιστικήν σημασίαν” “ανθρώπου ευτελούς και χυδαίου” και ότι η Ελλάς ευρίσκεται “υπό τα ράκη της Ρωμηοσύνης”, χωρίς οι σημερινοί υπερήφανοι Ρωμηοί να τον σπάσουν στο ξύλο.
    κθ) ο Παλαμάς προείδε την Ρωμηοσύνην θριαμβεύτριαν
    Το γεγονός ότι ο λαός, οι διανοούμενοι, ο κλήρος και οι καλλιτέχναι χρησιμοποιούν με τόσην υπερηφάνειαν και αγάπην τα εθνικά ονόματα της Ρωμηοσύνης μέχρι σήμερον είναι απόδειξις όχι μόνον ότι οι Νεογραικοί δεν γνωρίζουν τα πραγματικά αισθήματα του λαού, αλλά και ότι η προσπάθεια να σβήση η Ρωμηοσύνη απέτυχεν.
    Ο Παλαμάς εγνώριζε καλά ότι το τραγούδι του Βλαχάβα, “Ρωμιός εγώ γεννήθηκα, Ρωμιός θέ να πεθάνω”, με το οποίον ήρχισε το εν λόγω έργον του [ 22 ] είναι ακαταμάχητος δύναμις όχι μόνον κατά των Τούρκων, αλλά και κατά των Νεογραικών που προσπαθούσαν και αυτοί να αφανίσουν την Ρωμηοσύνην, με πιο ύπουλον τρόπον, παρασκηνιακώς, μέσω της παιδείας.
    Ανατραφείς εις το Μεσολόγγι και ως εκ τούτου έχων τα ίδια αισθήματα με τον Παπά Βλαχάβα και τον Ρήγα τον Βελεστινλή και γνωρίζων ότι ο ρωμαίϊκος λαός θα διατηρή πάντοτε τα αισθήματα αυτά, ο Κωστής Παλαμάς προέβλεψε τον τελικόν θρίαμβον της Ρωμηοσύνης, όπως φαίνεται σαφώς εις τα λόγια με τα οποία τελειώνει το έργον του και με τα οποία τελειώνομεν την ομιλίαν αυτήν.
    “Όμως κάποιο αγνότερο και πιο βαθύ αίσθημα γλωσσικό δεν μπορεί παρά να βρη ακόμη στη λέξη Ρωμιοσύνη κάτι τι ποιητικά και μουσικά χρωματισμένο, κάτι τι φτερωτό, λεβέντικο για μας και ανάλαφρο, που νομίζω πώς δεν τόχει ο Ελληνισμός, με όλη τη βαριά του ασάλευτη μεγαλοπρέπεια.” [ 23 ]
    Τ Ε Λ Ο Σ
      ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
    [ 1 ] Με Νεογραικισμόν εννούμεν όχι τον Νεοελληνισμόν, αλλά το μη ρωμαίϊκον μέρος του Νεολληνισμού. Δηλαδή Έλληνες είναι εκείνοι που ταυτίζουν σαφώς και με υπερηφάνειαν τον εαυτόν τους με την Ρωμηοσύνην και τα ονόματα αυτής, ενώ ο Γραικός είναι ο απαρνηθείς την Ρωμηοσύνην. Η θεμελίωσις των θέσεων της ομιλίας ταύτης ευρίσκεται εις το βιβλίον μου “Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη”, Εκδόσεις Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1975.[ 2 ] Κωστή Παλαμά, Άπαντα, Τόμος ΣΤ, σελ. 273-281[ 3 ] Αυτόθι σελ. 273 – 274. Πρβλ. Κρουμπάχερ, “Ιστορία της Βυζαντινής Λογοτεχνίας”, μετάφρασις Γ. Σωτηριάδου, εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου 1897, Τόμος Α, σελ. 4. Εκεί όπου το παρατιθέμενον κείμενον εις το γερμανικόν έχει “τού γραικικού λαού” ο Σωτηριάδης έχει “ελληνικού λαού”. Ο Παλαμάς παραθέτει την μετάφρασιν του Σωτηριάδη. Παραθέσαμεν το πραγματικόν κείμενον αφού ο Κρουμπάχερ σχεδόν πάντοτε χρησιμοποιεί όχι το Έλλην αλλά το παραδοσικαόν φραγκικόν Γραικός δια τους ανατολικούς Ρωμαίους.[ 4 ] Κ. Παλαμά, Αυτόθι σελ. 275 – 276.[ 5 ] Αυτόθι σελ. 276 – 277.[ 6 ] Αυτόθι σελ. 277. [ 7 ] Αυτόθι σελ. 277.
    [ 8 ] Π. Χρήστου, Αι Περιπέτειαι των Εθνικών ονομάτων των Ελλήνων, Θεσσαλονίκη 1960, σελ. 50 -51. Ι. Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη, σελ. 47, 56, 208, 209, 213, 217, 284, 331.
    [ 9 ] Ι. Σ. Ρωμανίδου, Αυτόθι σελ. 19-57, 128 εξ., 205-249.
    [ 10 ] Π. Χρήστου, Αυτόθι σελ. 40-45. Ι. Σ. Ρωμανίδου, Αυτόθι σελ. 47 εξ. και πολλαχού.
    [ 11 ] Αθήναι 1971, σελ. 15.
    [ 12 ] Ν. Γ. Πολίτου, Έλληνες ή Ρωμιοί, Εν Αθήναις, τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου 1901, σελ. 12 εξ.
    [ 13 ] Αυτόθι σελ. 4-5.
    [ 14 ] Αυτόθι σελ. 18-19.
    [ 15 ] Αυτόθι σελ. 20.
    [ 16 ] Κ. Παλαμά, Αυτόθι σελ. 280.
    [ 17 ] Ι. Σ. Ρωμανίδου, Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη, σελ. 199-200.
    [ 18 ] Αυτόθι σελ. 200.
    [ 19 ] Κ. Παλαμά, Αυτόθι σελ. 278-279.
    [ 20 ] Αργύρη Εφταλιώτη, Ιστορία της Ρωμιοσύνης, Αθήνα 1901, Τόμος Α, σελ. 37-38.
    [ 21 ] Κ. Παλαμά, Αυτόθι σελ. 274. Σημειωτέον ότι ο Παλαμάς παραθέτει την μετάφρασιν του Σωτηριάδη όπου το Γραικός του Κρουμπάχερ αποδίδεται με το Έλλην.
    [ 22 ] Κ. Παλαμά, Αυτόθι σελ. 273.
    [ 23 ] Αυτόθι σελ. 279.
    9. ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
     



    Ενδεικτικό είναι πως ακόμη στον 20ο αιώνα, το  1975, ο πολυδιαβασμένος και πολυδιαφημισμένος (από πολλούς «αρχαιόπληκτους» / «Εθνικούς» αλλα και «άθεους» / «προοδευτικούς») λογοτέχνης Γιάννης Σκαρίμπας είχε γράψει:


    «η αγωνία του ελληνικού έθνους δεν είχε αρχίσει από την άλωση της Πόλης.... αλλά πολλούς πριν από την άλωση αιώνες, από τη συντριβή της στρατιωτικής ισχύος των Αθηνών από την Μακεδονική δυναστεία (Φίλιππο και Μεγαλέξανδρο) στη μάχη της Χαιρώνειας». Και παρακάτω: «Ο (Κων.) Παλαιολόγος ήταν Έλληνας; Ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος «Αθηναίος»; Φυλετικά, καμιά δεν είχαμε αναμεταξύ μας, συγγένεια. Ήσαν και οι δυο κατακτητές μας» (!!!).[Γ. Σκαρίμπας, «Το 21 και η Αλήθεια», Κακτος, Αθήνα 1988, τ  Α’ , σ. 35-38]


    Αυτές οι απόψεις είχαν αποκτήσει την πολιτική τους έκφραση, για πρώτη φορά,  κατά τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με τον Π. Καρολίδη, επιμελητή της "Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους" του (Εθνικού μας Ιστορικού)  Παπαρρηγόπουλου:


    "αι τοιαύται γελοιωδώς παράδοξοι δοξασίαι, προϊόντα αμαθείας και ακρισίας, είχον και την πολιτικήν αυτών ροπήν επί μερίδα λογίων κηρυττόντων ότι των νυν ελλήνων αι πολιτικαί ροπαί και τάσεις και εθνικαί ιδέαι πρέπει να μη υπερβαίνωσιν τα όρια της αρχαίας Ελλάδος".


    Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβουμε πως, σε μια χώρα της οποίας η πλειοψηφία των ομοεθνών της ακόμα ζούσαν υποδουλωμένοι, μια τέτοια παραχάραξη της Ιστορίας δημιουργούσε σοβαρούς εθνικούς κινδύνους. Και πώς να μην δημιουργούσε, αφού ο Κοραής είχε εργαστεί για την αποδοχή μιας τέτοιας θεώρησης προσπαθώντας να «φωτίσει» τους Ελληνες Ρωμηούς με λόγια όπως:


    "το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενο από κόρακας. Απέθανεν η πατρίς .... αφ’ ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος έως το 1453".

    [«Στοχασμοί Κριτωνος» σ. 5]


    Ευτυχώς που δεν τους έχουν ανακαλύψει, ακόμα, οι Σκοπιανοί. Είχαν πέσει , τόσο αυτός όσο και ο Κοραής, θύματα της δυτικοθρεμμένης προπαγάνδας, που ξεκίνησε από τον Ιερώνυμο Βολφ, και πιο πριν απο τους φράγκους. Ας μην κατηγορούμε , λοιπόν, τους δυτικούς και τους Σκοπιανούς. Μόνοι μας, τους παραδίνουμε την κληρονομιά μας. Μόνοι μας, τους παραδίδουμε τον πολιτισμό της Ρώμανίας και της Μακεδονίας. Ποιος ξέρει; οπως ακριβώς σήμερα κάποιοι υβρίζουν την Ελληνικότητα της Ρώμης και του πολιτισμού της, ίσως σε 200 χρόνια οι απόγονοι τους να θεωρούν τους Σλάβους πνευματικά παιδιά του Μ. Αλεξάνδρου. Είναι , πράγματι, μία καταθλιπτική σκέψη, αλλά όχι και απίθανη. Όπως είδαμε, το ίδιο έχει συμβεί με την Ρώμη και την αυτοκρατορία της. Αλλα ,για να ακριβολογούμε, ούτε η λέξη "Έλληνας" άρεσε στον Κοραή. Στο έργο του "Διάλογος δύο Γραικών" έγραφε:


    "Ένα από τα δύο λοιπόν ταύτα (Έλληνας ή Γραικός) είναι το αληθινό του έθνους όνομα. Επρόκρινα το Γραικός, επειδή ούτω μας ονομάζουσι και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης".

    [ «Διάλογος δύο Γραικών»,  σελ. 37]


     Το "Γραικός" είναι ονομασία την οποία μας απέδωσαν τα "φωτισμένα" έθνη της Ευρώπης κατά τον 8ο αιώνα, όταν ακόμα βρίσκονταν στα βαθύτερα σκοτάδια της Ιστορίας τους, για λόγους καθαρά συμφεροντολογικούς. Έπρεπε να καπηλευθούν το όνομα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να νομιμοποιηθεί το Φραγκικό κράτος του Καρλομάγνου, ως η πραγματική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την οποία όμως οι Φράγκοι, ουδεμία σχέση είχαν. Οι λόγοι χρησιμοποίησης διαφορετικών ονομάτων ήταν καθαρά πολιτικοί. Έπρεπε με κάθε τρόπο να σβήσει από την εθνική συνείδηση των ελλήνων η ανάμνηση του παρελθόντος τους. Κυρίως έπρεπε να πάψει να ταυτίζεται η χώρα τους με την Ελληνιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.  

    Με τη λέξη "Ρωμαίοι" μας ονόμασαν, όπως ήταν φυσικό,  οι βαρβαρικοί λαοί που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Ρωμανία. Έτσι το φραγκικό χρονικό του Φρεντεγκάρ αναφέρει το Φωκά (602-610) ως "Ρωμαίο πατρίκιο" που ανέλαβε την εξουσία το 602. Στη συνέχεια το Χρονικό εξυμνεί με σπάνια λαμπρότητα τον Ηράκλειο, νικητή των Περσών.

    Μετά τον Ηράκλειο η Αυτοκρατορία συνεχίζει να αποκαλείται Ρωμαϊκή. Πουθενά στο «Χρονικό του Φρεντεγκάρ» ή των συνεχιστών του (που έγραψαν μέχρι το 760) δεν χρησιμοποιείται ούτε μια φορά η λέξη "Γραικοί" για τους Ρωμηούς προγόνους μας. Γίνεται φανερό , στον καθένα, πως μέχρι το 760 οι Φράγκοι δεν είχαν ακόμη σχεδιάσει να πλαστογραφήσουν την ιστορία , δίνοντας ο όνομα  «Γραικοί» στους ελεύθερους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, δέχονταν ότι η Αυτοκρατορία ήταν μία και ότι η Ρώμη ανήκε σ' αυτήν. Όλο το Χρονικό το διακατέχει ένας σεβασμός και ένα φιλικό κλίμα στις αναφορές στην Αυτοκρατορία και τους Ρωμαίους.

    Όσοι έγραψαν μετά τον Φρεντεγκάρ, όσοι συνέχισαν το έργο του, δεν αναφέρουν ποτέ τη λέξη «Γραικός». Όμως είκοσι χρόνια αργότερα, το 780, τα πράγματα πλέον αλλάζουν. Ο Καρλομάγνος και οι Φράγκοι εχουν υποτάξει τους Λογγοβάρδους και έχουν συνθέσει ένα βασίλειο που κατέχει τη σημερινή Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία και Β. Ιταλία. Στην "Ιστορία των Λογγοβάρδων" του Παύλου Διακόνου, ο οποίος ζει στην αυλή του Καρλομάγνου, χρησιμοποιούνται κάποιοι περίεργοι νέοι όροι. «Γραικοί» αρχίζουν ανεξήγητα να αποκαλούνται οι ελεύθεροι Ρωμαίοι.  Στο κείμενο αυτό, όσο ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Κώνστα πολεμάει τους Λογγοβάρδους και ελευθερώνει τους υπόδουλους Ρωμαίους, δεν είναι (για τον Παύλο Διάκονο) ρωμαϊκός, παρά γραικικός. Αλλά όταν ο αυτοκράτορας επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη ξαναγίνεται Ρωμαίος!! Όλα αυτά θα ήταν αρκετά κωμικά, και θα μας διασκέδαζαν.  Αυτό θα συνέβαινε, όμως, αν δεν γράφονταν συνειδητά και, το χειρότερο, αν δεν γίνονταν αποδεκτά από το σύνολο σχεδόν των δυτικών ιστορικών. Σήμερα γνωρίζουμε, πως η υιοθέτηση ψευδών εθνικών ονομάτων εξυπηρετεί πάντοτε βαθύτερους πολιτικοοικονομικούς σκοπούς.

    Αφού πέρασαν περίπου σαράντα χρόνια απο την εποχή του Παύλου Διακόνου, η παραποίηση έχει ολοκληρωθεί. Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Einhard (830 μ.Χ.) χρησιμοποιεί τον τίτλο "αυτοκράτορας των Γραικών" για τον Κωνσταντίνο. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεωρείται γραικική για τον Einhard. Από τότε και μετά, όλες οι δυτικές πηγές ονομάζουν "Γραικούς" τους Ρωμαίους, μέχρι και σήμερα.

    Ορισμένες φορές, όμως, πέρα απο την διπλωματική γλώσσα βλέπουμε και κάτι άλλο. Υπάρχουν κείμενα, στα οποία κάτω απο συναισθηματική φόρτιση και απροσεξία οι Φράγκοι αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους αισθήματα. Μας υποδεικνύουν την ιστορική απάτη. Μερικά παραδείγματα, θα δούμε αμέσως.

      Η περιπετειώδης συνάντησή του Λιουτπράνδου (επίσκοπος Κρεμόνας), που το 969 μ.Χ. ήρθε στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος του Φραγκογερμανού αυτοκράτορα Όθωνα Α’, με τον Νικηφόρο Φωκά, ρίχνει άπλετο φως. Ο Φωκάς σχολίασε ότι ο Όθωνας δεν έχει δικαίωμα να παντρευτεί (όπως το ζητούσε) πορφυρογέννητη βασιλοπούλα της Κωνσταντινούπολης διότι «εσείς δεν είστε Ρωμαίοι, αλλά Λογγοβάρδοι». Τότε ο Λιουτπράνδος αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τη θέση του με κάποια επιχειρηματολογία υπέρ της ρωμαϊκότητας των βαρβάρων ξέσπασε σε ένα αντιρωμαϊκό υβρεολόγιο που έχει μείνει ιστορικό. Ας παραθέσουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα της απάντησής του:

    «Ο Νικηφόρος αρνήθηκε να μου δώσει την ευκαιρία να απαντήσω σε αυτόν και πρόσθεσε υβριστικά: «Σεις δεν είστε Ρωμαίοι είστε Λομβαρδοί!». Θέλησε να συνεχίσει και μου έκανε νεύμα να σιωπήσω, αλλά εγώ έχασα την υπομονή μου και έλαβα το λόγο:

    ...Ο αδελφοκτόνος Ρωμύλος, από τον οποίο ονομάστηκαν οι Ρωμαίοι, έγινε γνωστός από τη χρονογραφία ως πορνογέννητος, δηλαδή νόθος, και ίδρυσε άσυλο (σ.σ. τη Ρώμη) στο οποίο δέχθηκε χρεοφειλέτες, δραπέτες, δούλους, φονιάδες και κακούργους αξιοθάνατους και μάζεψε κοντά του έναν συρφετό τέτοιων ανθρώπων, τους οποίους ονόμασε Ρωμαίους. Απ’ αυτούς δε τους ευγενείς κατάγονται εκείνοι τους οποίους εσείς ονομάζετε κοσμοκράτορες, δηλαδή αυτοκράτορες. Αυτούς όμως εμείς, δηλαδή οι Λογγοβάρδοι, οι Σάξωνες, οι Φράγκοι, οι Λοθαρίγγιοι, οι Βαυαροί, οι Σουηβοί, οι Βουργούνδιοι τους περιφρονούμε τόσο πολύ, ώστε όταν οργιζόμαστε κατά των εχθρών μας δεν τους απευθύνουμε καμιά άλλη από τις ύβρεις παρά μόνο τη λέξη: Ρωμαίε! Και σ’ αυτό μόνο το όνομα των Ρωμαίων περιλαμβάνουμε κάθε είδος αγένειας, δειλία, φιλαργυρία, ασωτεία, απιστία, και γενικά κάθε είδος κακίας» [Liutprandus, «Relatio de legatione Constantinopolitana», έκδ. Becker, Αννόβερο-Λειψία, 1915, κεφάλαιο 12ο].


    Τωρα, τι δουλειά έχουν οι Φράγκοι και οι Φρακολατίνοι με τους Ελληνες Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης,  τους οποίους βρίζουν τόσο βάναυσα, δεν γνωρίζω. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι απόγονοι Ρωμαίων, ματαιοπονούν. Βλέπετε., όσο και να «φτιάξεις» την ιστορία, πάντοτε κάτι θα σου ξεφύγει. Είναι αναπόφευκτο.

    Ανιστόρητη είναι η Φράγκικη άποψη πως κατά την "βυζαντινή" (διάβαζε: Ρωμαίικη) εποχή  αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι» μόνο στην Κωνσταντινούπολη και τη Μ. Ασία, ενώ στην σημερινή Ελλάδα αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες». Στο «Χρονικό του Μωρέος», γραμμένο τον 14ο αι. από Φράγκο (ανθέλληνα και κατακτητή) της Πελοποννήσου, παντού γίνεται λόγος για «Ρωμαίους» κι όχι για «Έλληνες», διότι έτσι αυτοαποκαλούνταν τότε οι πρόγονοί μας. π.χ. «Ποτέ Ρωμαίου μη εμπιστευτής δια όσα και σού ομνύει / όταν θέλει και βούλεται του να σε απεργώση» γράφει ο Φράγκος στο χρονικό του. Και στο ίδιο χρονικό γράφει: "Διαβόντα γαρ χρόνοι πολλοί αυτείνοι οι Ρωμαίοι / Έλληνες είχαν το όνομα, ούτως τους ωνομάζαν / -πολλά ήταν αλαζονικοί, ακόμη το κρατούσιν - / από την Ρώμη απήρασιν το όνομα των Ρωμαίων." (στιχος 795). Δείχνει έτσι την πραγματική απέχθεια του για οτιδήποτε ελληνικό ρωμαίικο.

    Μετά τα όσα είπαμε, πρέπει να έχουν γίνει σαφείς οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες που υπαγόρευσαν την χρησιμοποίηση διάφορων ονομασιών από τους δυτικούς για τους Ρωμηούς. Τον 8ο αιώνα χρειαζόταν να αποκόψουν τους λατινόφωνους Ρωμαίους από τους ελληνόφωνους ώστε να κατακτήσουν ανενόχλητοι την Ιταλία. Την αλωσαν πολιτισμικά, και δημιούργησαν τους φραγκολατίνους. Έτσι επινόησαν την χρήση του ονόματος "Γραικοί". Το 16ο με 19ο αιώνα έπρεπε να μην επιτρέψουν στους Ρωμηούς να αναδημιουργήσουν το κράτος τους. Με αυτή την λογική το ονόμασαν "Βυζαντινό" πραγμα βολικό μια και δεν είμασταν σε θέση να απαιτήσουμε την ανασύστασή της Ρωμανίας. Οι δικοί μας λόγιοι μαθήτευαν στις φράγκικες σχολές και μάθαιναν την ιστορία απο την δική τους πλευρά. Τα εθνικά ονόματα μας επιλέχθηκαν συνειδητά από τους ευρωπαίους «συμμάχους» μας ως ιδεολογικά εφόδια για την  εξόντωση της Ρωμανίας, ως κύριο εκφραστή του Οικουμενικου Ελληνιστικού πολιτισμού.

    Κάτι παρόμοιο βλέπουμε να επιχειρείται και σήμερα με τα Σκόπια και την Μακεδονία μας. Η ιστορική πλαστογραφία και η καπήλευση και διαστρεβλωση των όρων ακολουθεί το ίδιο πρότυπο. Όσο για την κατακαημένη Ελλάδα, μετά τα όσα είπαμε ως τώρα, καταλαβαίνουμε πως τα σύνορα του 1830 δεν ήταν καθόλου τυχαία: αντιστοιχούσαν ακριβώς στα όρια της αρχαίας Ελλάδας, όπως τα έβλεπαν οι ξένοι και οι εσωτερικοί μιμητές τους. Αφου ο Ελληνιστικός Οικουμενισμός της Ρωμανίας σχεδόν σβήστηκε από την μνήμη μας τώρα σειρά έχει ο Οικουμενισμός του Κράτους του Μ. Αλεξάνδρου.

    ΤΕΛΟΣ


               romanity.oodeg


    1)       Ρωμηοσύνη , Ρωμανία, Ρούμελη. π. Ι Ρωμανίδη, Εκδόσεις Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη

    2)       «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ» Αναστάσιου Φιλιππιδη, εκδ. Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου

    3)       «Γέννημα και Θρέμα Ρωμηοί», Σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου και Άγιου Βλασίου κ. Ιεροθέου

    4)       «Ελληνισμός Μαχόμενος», π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού εκδόσεις Τήνος

    5)       «Σούλι και Σουλιώτες», έκδοση Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

    6)       Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών ΑΕ

    7)       περ. “Πατριδογνωσία” , εφ. «Έθνος» 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84

    8)       Obolensky Dimitri,  «Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία», δύο τόμοι, μετάφραση Γιάννης Τσεβρεμές, Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1991.

    9)       THEA ROMA: The Worship of the Goddess Rome in the Greek World» , Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1975

    10)    J. Τοynbee, A Study of History,  London, 1962, σελ. 408

    11)    Εγκυκλοπαίδεια Britannica

    12)    Michael Ventris & John Chadwick, "Documents in Mycenaean Greek. Three hundred selected tablets from Knossos, Pylos and Mycenae with commentary and vocabulary" second ed. (Cambridge 1973)

    13)    L. Moretti, Inscriptiones Graecae Urbis Romae. Rome, 1968-1979.

    14)    «Τουρκία και Ελληνισμός - Οδοιπορικό στη Μακεδονία» (Eκδ. Tροχαλία)

    15)    Ιωάννης Καραγιαννόπουλος , ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, Τέταρτη έκδοση – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

    16)    J.J. Norwich, «Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ Γκοβοστη, Δ’ εκδοση ,1997

    17)    Ράνσιμαν Στήβεν, «Βυζαντινός Πολιτισμός», Αθήνα, 1979

    18)    «Ιστορία των Αθηνών», F. Gregorovius

    19)    Lorenz Gyomorey , «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση

    20)    Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, εκδ. ελληνικά Γράμματα

    21)    Στρ. Μακρυγιάννη «Οράματα και Θάματα», Αθήνα 1983

    22)    Στρ. Μακρυγιάννη «Απομνημονεύματα»

    23)    Θ. Κολοκοτρώνη, «απομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη

    24)    "Eλληνικός πολιτισμός", του I. Δραγούμη,  εκδ. Φιλόμυθος

    25)    Ιων Δραγούμης, «Όσοι ζωντανοί».

    26)    Π. Μπράουν ο Κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας, 150-750 μ.Χ., εκδ. Αλεξάνδρεια

    27)    Liutprandus, «Relatio de legatione Constantinopolitana», έκδ. Becker, Αννόβερο-Λειψία, 1915

    28)    "Επομένοι τοις θειοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”, εκδ. Βρυέννιος, θεσ/κη 1997

    29)    3η Σεπτεμβρίου 1844 Εθνική Συνέλευση ,πρακτικά, Αθήνα, Βασιλικό Τυπογραφείο, 1843 - 1844

    30)    Περιοδικό «Corpus, αρχαιολογία και ιστορία των πολιτισμών»

    31)    Εφημερίδα «Ναυτεμπορική»

    32)    Περιοδικό «Ιστορικά Θέματα»

    33)    Περιοδικό «ΑΡΔΗΝ»
    http://www.hellinon.net/MakedoniaRomania.htm
     

    10. Τὸ Βυζάντιο, ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ

    Ἄρθρο-ἀπάντηση στὶς ἀνιστόρητες συκοφαντίες τῶν ἐβραιομαρξιστῶν χριστιανομάχων!
    Τὸ Ἀνατολικὸ Ρωμαϊκὸ κράτος ἔζησε καὶ διέπρεψε ἐπὶ χίλια περίπου ἔτη μετὰ τὴν ἄδοξη κατάρρευση τοῦ Δυτικοῦ. Κάνοντας ἐδῶ μία παρένθεση νὰ τονίσω ὅτι ἀποτελεῖ ἱκανὴ καὶ ἀναγκαία συνθήκη τὸ στοιχεῖο τῆς ἑνότητος σὲ ἕνα κράτος, πολλῶ δὲ μᾶλλον ὅταν πρόκειται γιὰ μία πολυεθνικὴ αὐτοκρατορία. Ἀξίζει, λοιπόν, νὰ μελετηθοῦν οἱ λόγοι ἀποσυνθέσεως καὶ τελικῆς διαλύσεως τῆς Δυτικῆς αὐτοκρατορίας. Καὶ τοῦτο διότι, τὰ συμπεράσματα ποὺ θὰ ἐξαχθοῦν ἐνισχύουν σὲ πολὺ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἄποψη περὶ ἑλληνικότητος τοῦ Βυζαντίου. Ἔχοντας κατὰ νοῦ λοιπὸν τὴν παραπάνω ἀρχή, στὴν Ἀνατολικορωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία συναντᾶμε τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς πλήρως ἐξελληνισμένους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν τὸν συμπαγῆ, σταθερὸ καὶ σκληρὸ πυρήνα της. Οἱ ἄλλοι λαοὶ (Ἀρμένιοι, Γεωργιανοί, Σύριοι, Αἰγύπτιοι, Σλαῦοι, Βούλγαροι, Ἰταλιῶτες, Ἀλβανοὶ) ἀνῆκαν σὲ αὐτὴν μερικῶς καὶ ἀσταθῶς. Δὲν ἐταυτίζοντο μὲ τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖο εἴτε δὲν τὸ θεωροῦσαν δικό τους (Σύριοι, Αἰγύπτιοι), εἴτε ἐποφθαλμιοῦσαν τὴν ἡγεσία του ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες (Βούλγαροι: Συμεών, Σαμουὴλ) καὶ τὴν μετατροπή του σὲ μίας ἄλλης μορφῆς καὶ φύσης αὐτοκρατορία, μὲ προεξάρχον ἔθνος τοὺς ἰδίους. Γιὰ ὅλους τους παραπάνω λόγους, ἄλλες φορὲς τάχθηκαν στὸ πλευρὸ τῆς κεντρικῆς διοίκησης, ἐνῶ κάποιες ἄλλες συνεργάζοντο μὲ τοὺς ἐχθρούς του κράτους. Τὸ Βυζάντιο, ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἦταν δικό τους. Ἀνῆκε στοὺς Ἕλληνες ποὺ τοῦ ἔδωσαν τὴν γλώσσα, τὴν παιδεία, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἑλληνορθοδοξία.
    Εἰδικώτερα, ἡ περίοδος 400-600 μ.χ, ὑπῆρξε μεταβατική. Ἀπὸ τὸ 600 ἀρχίζει ἡ περίοδος τοῦ πλήρους ἐξελληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὁλοκληρώνεται μέχρι τὸ 650. Ἔκτοτε, ἐπὶ 800 ἔτη ἡ Αὐτοκρατορία εἶναι πλήρως καὶ καθαρῶς Ἑλληνική. Στὴν πρόσληψη καθαρῶς ἑλληνικοῦ χαρακτῆρος συμβάλλει καὶ ἡ κατὰ τὸν 7ο αἰώνα ἀπώλεια τῶν ἑλληνιστικῶν ἐπαρχιῶν (ἀλλὰ στὴν οὐσία μηδέποτε πλήρως ἀφομοιωθέντων), δηλαδὴ τῆς...

     Συροπαλαιστίνης καὶ Αἰγύπτου (ἀφορμὴ οἱ δογματικὲς διαφορὲς ὅπως ὁ μονοφυστισμὸς καὶ ὁ μονοθελητισμός, ἀλλὰ μὲ βαθύτερη αἰτία τὴν προαναφερθεῖσα στὴν προηγούμενη παράγραφο), οἱ ὁποῖες ἀφέθηκαν στὴν ἀραβικὴ κατάκτηση διχῶς νὰ προβάλλουν ἀντίσταση. Ἔτσι τὸ κράτος περιορίζεται στὴν Μικρὰ Ἀσία, στὴν χερσόνησο τοῦ Αἵμου, στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, στὴν Κρήτη (ἐξαίρεση τὰ περίπου 140 χρόνια σκλαβιᾶς στοὺς Σαρακηνοὺς κατὰ τὰ ἔτη 824-961), στὴν Κύπρο καὶ σὲ κάποια τμήματα τῆς Νότιας Ἰταλίας καὶ Κριμαίας.

    Ἐπειδή, ὅμως, οἱ ἀναφορές μου σὲ Ἕλληνες Ἱστορικοὺς θὰ θεωρηθοῦν ὡς ὑποκειμενικὲς θεωρήσεις τοῦ ὅλου ζητήματος θὰ ἀναφερθῶ στὶς ἀπόψεις ξένων Ἱστορικῶν. Ἔτσι ὁ H.G. Wells στὴν «Παγκόσμια Ἱστορία» τοῦ ἀποκαλεῖ τὸ Βυζάντιο «Νέο Ἑλληνικὸν κράτος» Γράφει σχετικῶς: "Περὶ τοῦ Βυζαντινοῦ κράτους ὁμιλοῦν γενικῶς, ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ συνεχίσεως τῆς ρωμαϊκῆς παραδόσεως, ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα τοῦτο ἦτο ἀνανανέωσις τῆς παραδόσεως τοῦ Ἀλεξάνδρου. Τὸ ἀνατολικὸν κράτος, ἂφ΄ὅτου ἐχωρίσθη ἀπὸ τὸ δυτικόν, ὡμιλοῦσε τὴν ἑλληνικὴν καὶ ἀποτελοῦσε τὴν συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς παραδόσεως ἂν καὶ ὄχι ἐντελῶς ἁγνῆς. Πάντως τὸ κράτος αὐτὸ ἦτο ἑλληνικὸν καὶ ὄχι λατινικόν." (α’.σέλ. 635-638 ἔκδ. «Δέλτα»).

    Ὁ Γίββων, ἐπίσης, θαυμάζει τὴν χάριν καὶ τὴν κομψότητα ποὺ ἔχει ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὰ κείμενα τοῦ Κεδρηνοῦ.

    Ὁ Ἄγγλος Ἱστορικὸς Toynbee, ἀπὸ τὴν ἄλλη, σημειώνει: "Ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία εἶχε χρησιμεύσει ὡς τὸ ἑλληνικὸν οἰκουμενικὸν κράτος. Τοῦτο, βεβαίως, κατὰ τὸν ἴδιο ἰσχύει πολὺ περισσότερο γιὰ τὸ ἀνατολικὸ τμῆμα της, ἰδίως μετὰ τὸ 476 μ.χ" («Σπουδὴ τῆς Ἱστορίας»).

    Τέλος ὁ Γάλλος Jacques Le Goff στὸ βιβλίο τοῦ "La Civilisation de I' Occident Medieval Artaud" ἐκδοθὲν στὴν Ἑλλάδα τὸ 1993 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΒΑΝΙΑΣ μὲ τὸν ἑλληνικὸ τίτλο "Ὁ πολιτισμὸς τῆς Μεσαιωνικῆς Δύσης" χαρακτηρίζει τοὺς Βυζαντινοὺς σαφέστατα ὡς Ἕλληνες. (σέλ.68-69)

    Ἑπομένως, βλέπουμε ὅτι τὸ χιλιόχρονο Βυζάντιο δὲν δύναται νὰ προσδιοριστεῖ ὡς ὁτιδήποτε ἄλλο παρὰ μόνο ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Ἀποτελεῖ τὴν ἀπόλυτη ἀναφορὰ στὸν Β’ Ἑλληνικὸ πολιτισμό. Εἶναι τὸ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, τὸ ὁποῖο δὲν ἐβίωσε τὰ σκοτάδια τοῦ Δυτικοῦ Μεσαίωνα. Τουναντίον ἦταν οἱ Βυζαντινοὶ Λόγιοι οἱ ὁποῖοι προκάλεσαν τὴν Ἀναγέννηση ποὺ ὁδήγησε στὴν παγκόσμια Δυτικοευρωπαϊκὴ πρωτοκαθεδρία. Διαφορετικὰ οἱ Δυτικοὶ θὰ ἔκαιγαν μέχρι τὶς ἡμέρες μας τὶς μάγισσες.

    Πιστεύω ὅτι ἡ οὐσία ἑστιάζεται στὸν χαρακτήρα τοῦ κράτους ὁ ὁποῖος ἦτο καθαρῶς Ἑλληνοχριστιανικὸς ἀπὸ τὴ σύζευξη τῶν δύο μεγάλων ποταμῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος. Εἶναι ἀλήθεια πὼς τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα ἀναζωογονήθηκε καὶ ἀπετέλεσε, μέσω τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὸ ὄχημα μετάδοσης τοῦ χριστιανισμοῦ πρὸς τὰ ὑπόλοιπα Ἔθνη, τόσο ἐντὸς ὅσο καὶ ἐκτός της αὐτοκρατορίας.

    Εἰδικότερα, στοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Βυζαντίου ἢ τῆς ὀψίμου ἀρχαιότητος (4ος μὲ 6ο) διαμορφοῦται οἱ βασικοὶ προβληματισμοὶ τῆς βυζαντινῆς λογοτεχνίας. Στὸ σημεῖο αὐτὸ τὸ "κοσμολογικὸ πρόβλημα" τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἀγωνία δηλαδὴ γιὰ τὴ λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ μοίρα καὶ τὸν θάνατο, θὰ συναντηθεῖ μὲ τὸ "χριστολογικὸ ζήτημα", ποὺ τοποθετεῖ τὸν ἱδρυτὴ τῆς νέας θρησκείας στὴν ἀρχὴ καὶ στὴν ἀδιάκοπη συνέχεια τοῦ κόσμου. Πρυτανεύει ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γραμματεία ἀποτελεῖ προπαιδεία γιὰ τὴ μελέτη τῶν χριστιανικῶν κειμένων. Ἡ πρόθεση αὐτὴ ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ συνδυάσει τὸ χριστιανικὸ μὲ τὸ κλασσικὸ πνεῦμα.

    Μετὰ τὰ παραπάνω μεταφέρω ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα:

    1. Ὁ αὐτοκράτωρ Ἰωάννης Βατάτζης τῆς Ἑλληνικῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νικαίας λέγει: «Ἐν τῷ γένει τῶν Ἑλλήνων ἠμῶν, ἡ σοφία βασιλεύει.»

    2. Ὁ Εὐστάθιος, Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης τὸν 11ο μὲ τὰ ἐμβριθῆ καὶ κατατοπιστικά του σχόλια στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη (γιὰ δὲς οἱ σκοταδιστὲς Βυζαντινοί!!!) στὴν ὁμιλία του γιὰ τὴν Ἁγία Τεσσαρακοστή, λέγει: «Εἰς τὲ τὸν κὰθ΄ἠμᾶς Ἕλληνα καὶ εἰς Βάρβαρον» (Ρ. G. Migne τ.135, σέλ. 708).

    3. Ὁ Νικηφόρος Γρηγορᾶς συνεχῶς χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα «Ἕλληνες» μὲ ἐθνικὴ καὶ ὄχι θρησκευτικὴ ἔννοια.

    4. Ὁ Ἡγεμὼν Μιχαὴλ Ἄγγελος τὸ Ἑλληνικὸ Δεσποτάτο τῆς Ἠπείρου τὸ ἀποκαλεῖ «Τῆς Ἑλλάδος»

    5. Ὁ Ἰωάννης Ἀργυροπουλος προσφωνεῖ τὸν Ἰωάννη Ἐ΄ Παλαιολόγο: «Ὢ τῆς Ἑλλάδος Ἥλιε Βασιλεῦ» (Σάνθας, Monuments A)

    6. Ὁ Μιχαὴλ Ἡ' Παλαιολόγος σὲ πανηγυρικὴ ὁμιλία τοῦ ὑπογραμμίζει τὴν «Δόξαν τῆς Ἑλληνικῆς παραδόσεως» καὶ ὑπερηφανεύεται (ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἰσοκράτης γιὰ τοὺς Ἀθηναίους), ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «Οὐ μιξοβάρβαρου λαοῦ τὸ φθέγμα φύρδην προϊεμένου.» Ἀλλὰ διατρανοῦν: «Τὴν Ἑλλάδα γλώτταν τὴν ὀρθορρήμονα».

    7. Στὴν «Βασίλειον Τάξιν» τοῦ ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος ἀναφέρει τὴν «Ἑλληνικὴ Παιδείαν» καὶ τὴν «Ἑλληνικὴ Μουσικὴν» ὡς ἀντίθετες ὄχι πλέον πρὸς τὶς τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ πρὸς τὶς τῶν «Βαρβάρων».

    Ὁ μεγαλοπρεπέστατος ναὸς τῆς Ἁγίας του Θεοῦ Σοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη, χτισμένος ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ σὲ μία ἐποχὴ ὅπου οἱ βάρβαροι δυτικοευρωπαῖοι σφάζονταν μεταξύ τους κι ἔμεναν σὲ σπηλιὲς
    8. Ἡ Ἄννα Κομνηνὴ ὑπερηφανεύεται ἐπειδὴ ἐμελέτησε Ἀριστοτέλην καὶ Πλάτωνα καὶ γενικῶς γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία της.

    9. Ὁ Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν Μιχαὴλ Χωνιάτης ὑμνεῖ ποιητικῶς τὴν δόξαν τῶν Ἀρχαίων Ἀθηνῶν.

    10. Ὁ Νικήτας Χωνιάτης, γράφοντας γιὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Δυτικούς, θρηνεῖ ἐπειδὴ τοῦ ἔλαχε ἡ μοίρα: «Νὰ παραπέμψω τοῖς ἔπειτα πράξεις πολεμικᾶς ἐν αἶς μὴ νικῶσιν Ἕλληνες, νὰ μεταχειρισθῶ τὴν Ἱστορίαν, χρῆμα βέλτιστον καὶ κάλλιστον τῶν Ἑλλήνων εὔρημα, ἴνα διαιωνίσω τὴν μνήμην βαρβαρικῶν καθ' Ἑλλήνων κατορθωμάτων.»

    11. Ὁ Λαόνικος Χαλκοκονδύλης καλεῖ «Ἕλληνας» τοὺς κατοίκους τοῦ κράτους καὶ «Βασιλεῖς Ἑλλήνων» τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει αὐτοκράτορας.

    12. Ο Μ. Δούκας χαρακτηρίζει τὸν λαὸν τοῦ Βυζαντίου «Τρυγίαν τῶν Ἑλλήνων».

    13. Ὁ Σουλτάνος τῆς Αἰγύπτου μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἰωάννην Καντακουζηνὸν τὸν ἀποκαλεῖ: «Βασιλέα τῶν Ἑλλήνων».

    14. Ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ' Παλαιολόγος, στὴν τελευταία ἔκκλησί του γιὰ ἀγώνα, χαρακτηρίζει τὴν Κωνσταντινούπολιν: «Ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

    15. Τέλος ἀκόμη καὶ ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος εἶναι ἐμπνευσμένος ἀπὸ τοὺς χαιρετισμοὺς τῶν Ὀρφικῶν πρὸς τὴν ὑψίστην Θεάν:

    «Χαῖρε δὲ καὶ κλίμαξ ποτὶ οὐρανόν.» (Ὀρφικὸς)

    «Χαῖρε κλίμαξ ἐπουράνιε.» (Ἀκάθιστος Ὕμνος).

    ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ: Ὁ κύριος λόγος τῆς ἱστορικῆς διαστρέβλωσης καὶ ἐλεεινολογίας ἐναντίον τοῦ Βυζαντίου, εἶναι ἀκριβῶς τὰ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ τῶν Παπικῶν (Δυτικῶν) ἀπέναντί του. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ δῆθεν "προοδευτικοί", "ἄθεοι" κλπ παριστάνουν τοὺς "ὑπερέλληνες ἀρχαιολάτρες", ἐνῶ στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ φανατικοὺς ἀναρχοκομμουνιστὲς ποὺ ἀναπαράγουν τὰ γνωστὰ τσιτάτα ὑπὲρ παγκοσμιοποίησης, λαθρομεταναστῶν, "εἰρήνης" κλπ.

    Γιὰ νὰ μὴν τὸ πολυκουράζουμε, ἐπαναλαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ εὔστοχα ἀναφέρει τὸ ἄρθρο: Ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ Βυζάντιο-χάρη στὸ ὁποῖο ξεκίνησε ἡ "Ἀναγέννηση" ἀμέσως μετὰ τὴν Ἅλωση-ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ ΘΑ ΕΚΑΙΓΑΝ ΑΚΟΜΑ ΜΑΓΙΣΣΕΣ!
    http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/09/blog-post_2695.html#more




    11. ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ  ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ
    © Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
    Dikefalos Aetos








                           ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΔΩ



    http://www.romanity.org/htm/rom.el.01.romiosini_romania_roumeli.01.htm








    π. Ιωάννη Ρωμανίδη, ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ by ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

    ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ

    Σύνθεση ΠΑΖΛ: Ευάγγελος

    ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΤΕΘΟΥΝ ΣΕ ΝΕΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 


    ΡΩΜΗΟΣ Η΄ ΕΛΛΗΝΑΣ 





    Διαβάστε την ανάρτηση και με μορφή βιβλίου. Πατήστε το κουμπί που βρίσκεται στο δεξιό άκρο της κάτω μπάρας   για πλήρη οθόνη, ώστε να διευκολυνθείτε στην ανάγνωση .


    12 σχόλια:

    1. Συγχαρητήρια!!!!! Πολύ κατατοπιστικό άρθρο.
      Σας ευχαριστώ...

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Πρέπει να βρούμε την ταυτότητά μας και όχι ότι μας ¨σερβίρουν ¨οι ξένοι.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    3. Εξαιρετικο και πλήρες. Καταπληκτική εργασία.
      Συγχαρητηρια

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    4. Ευχαριστώ Θάνο. Η ψυχή μας πάλλει από Ρωμηοσύνη και το μυαλό μας έχει καταντήσει Φράγκικο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    5. Χρόνια σας Πολλά με υγεία και Χαρά, σε σας και όλους τους ανθρώπους.

      Εμπεριστατωμένη η εργασία σας, σας υποσχόμαστε να την μελετήσουμε με προσοχή.

      Καλή και ευλογημένη χρονιά να έχετε.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    6. Αντεύχομαι εκ καρδίας για μια ευλογημένη χρονιά.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    7. Τελικά καταφέραμε να το διαβάσουμε.
      Εξαιρετική πραγματεία! Τεκμηριωμένη.

      Σας Ευχαριστούμε και καλή δύναμη.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Σας ευχαριστώ για το σχόλιο. Καλή συνέχεια.

        Διαγραφή
    8. Φίλτατε Ευάγγελε, μόλις πριν από λίγο είδα τις παρατηρήσεις σου εις την ιστοσελίδα που διατηρώ (απουσίαζα για κάποιο διάστημα. Σε ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις. Φυσικά και το γνωρίζω ότι το Βυζάντιο είναι η Ρωμανία αλλά έχει επικρατήσει η ονομασία που εδόθη από τον Ιερώνυμο Βολφ κατά τον 16ο αιώνα. Αν και στην ουσία δεν μειούται η αίγλη της Μεσαιωνικής αυτοκρατορίας, είναι γεγονός ότι οι δυτικοί πάντοτε επιθυμούσαν να εμφανιστούν ως οι κληρονόμοι της ρωμαϊκότητος. Οι χθεσινοί βάρβαροι -οι οποίοι ουδέποτε ελησμόνησαν την καταγωγή των- ζητούν να καρπωθούν τόσο τη ρωμαϊκότητα όσο και την ελληνική πολιτισμική παράδοση. Εδώ, βεβαίως, ανοίγεται ένα τεράστιο κεφάλαιο το οποίο σχετίζεται με τη διαχρονική σχέση Ελλάδος και Δύσεως, και ειδικά εκείνη των μεσαιωνικών χρόνων. Ελπίζω να έχω σύντομα έτοιμο το πόνημά μου, στο οποίο, μεταξύ άλλων θεμάτων, θα θίξω τις σχέσεις αυτές.

      Υ.Γ Το άρθρο στο hellas orthodoxy είναι παρμένο από μία σειρά δικών μου, τα οποία θέλω να τελοιοποιήσω, προκειμένου να τα συμπεριλάβω και αυτά.

      ΙΩΝ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Ευχαριστώ για την ενημέρωση και την εγγραφή ως αναγνώστη. Σε περιμένω και στο http://namarizathema.blogspot.com/

        Διαγραφή
    9. Συγχαρητήρια, καταπληκτική δουλειά.
      Η Ρωμανία κι΄αν επέρασε ανθεί και φέρει κι΄άλλο.
      Ο Πόντος ζεί!
      Θα ξαναγυρίσουμε στα μέρη μας.

      ΑπάντησηΔιαγραφή